Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

gönlün görkemli konağında
bir eyvanda dolaşıyorum
dağlanıyor açık yaram
kabuk tutuyor cerahat

sağalarak çamurdan arî

söylemiyorlar bana
konuşmuyorlar!
ama biliyorum ben
sondan başa doğru yürümeyi

acıyla kaynaşmış sayısız ev

geldi zamanı
uzadı karanlık
artık
ağırla beni

kış yarıladı

hüzzam bir dokunuşta
kim bilir kaç gömlek eskittim
sustum geceyi
gece sustu
ben sustum

rüzgarın çığlığında gizleniyor aşk
bitmemiş resmi yangınlarda üşümenin
azgındır nefesi mevsimsiz tipileren
bekleyiş saatlerinde duran
zamanın zil sesi

çok gençtiler

ıhlamur kokusunda serpildiler aşkın
elâ düşünüp
elâ baktılar
iki göz bir oda hayaliyle

bu sular fazla derin
ne balık olmaktı amacım
ne balıkçı ağlarıyla deniz örtmek

bu sular fazla dalgalı
bir o yana savruluyor tekne

-beyaz zambaktan kor karanfile umutla çiçek açan
bütün küskün şehirleri ve kırgın gönülleri
ruhuyla okşayarak inatla sevdi ŞAİR!

yol kazarak köklerine toprakta
lanetledi bozkır yüreklileri

savrulmalı tepelerden külüm
yangına vermeliyim kendimi önce
acımasız bir tipide sorgulamalı

dağarcığım söz, beynim ağrılarla dolsun
acıtayım beden ve ruhlarınızı

- kızıma

aralama gizli kapılarımı
uzatma başını bakma içeri!
görülmedi böyle hasret
yangın yeridir yüreğim