Şafak söküyor
Bir çocuğun gözlerinden süzülen
İlk ışık
Uykunun kıyısında unutulmuş bir rüya
Şimdi avuçlarımda çırpınıyor
Elimden tut çocukluğum
Gitme perişan olurum
Issız bir sokağın
Karanlığında unuttum gözlerini
Gece vakti çalındı uykum
Kabusunun içinden uyandım
I
Yaşadığım yerin en güzel yanı
Senin de burada yaşıyor olman
Çünkü aynı gökyüzüne bakıyoruz
Belki aynı anda...
1.
Uyandım baharım.
Uyandım mevsimlerin cennetine.
Yalınayaklı bir türkü gibi
Dalların içinden bir sıcaklık yürüdü toprağa.
Tomurcuklar patladı birer birer.
Gittin ya
Kaldı elimde dumanı tüten bir türkü
Bir ayrılık kadar sıcak bir hasret kadar acı
Gecenin mahmurluğu çöküyor odama
Duvarlar üstüme geliyor
Tavan göğsüme çöküyor sanki
Geceyi topluyorum kirpiklerimle
Yıldızlar dökülüyor tutamıyorum
Sana anlatacak bir masalım vardı
Unuttum şimdi, unuttum sevgili
Rüzgar alıp götürdü kelimeleri
Kaldım yapayalnız bir fanusun içinde...
İşte yine o vakit
Gün bitmiş bir türkünün
Son namesi gibi sustu
Bulutlar unutulmuş bir düşten tamam
Artakalan renkler
Bir hüzün geçiyor sokaklardan
I
İzmir sen yaralı bir martısın
Göğsünde hüzün taşıyan
Kanatlarında eski yangınların izi
Yine de uçuyorsun masmavi denizinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!