Her şeyin sessizleştiği yerde
İçime doğarsın
Huzur veren dua gibi
Çoğu zaman
Yüreğinde azgın dalgalar kabarır
Korkular toplanır geceden sabaha
Bir akşamüstü bulutunu çalmışsın İzmir'in
Koymuşsun karanlığımın duvarına
Işık olan gözlerini
İşte böyle başladı her şey
Yarım kalmış bir İzmir aşkı gibi
Bir avuç toprak tuttum avucumda
Yağmurun ilk damlasını bekleyen
Bir dağ yamacı gibi
Küllerimden kokusu tüten
Bir menekşe sabahına uyandım
Öyle sessiz
Çizgiler çizdim gecenin alnına
Bir dua gibi isimsiz değilmiş vakitler
Boş gözlerle uzaklara doğru bakarken
Konuştu yüreğimin kırık kapıları
Bir çocuk geçiyordu içimden elinde yıldız
Gözlerinmiş bilemedim ilkin
Acıyı bağrına basınca
Azalır mı?
Coşar mı? bilinmez.
Yürekten gelen her şey
İner derinlere
Zaman dediğin nedir ki?
Kum tanesi midir, incecik, elde kayıp giden?
Yoksa koskoca bir dağ mı, dimdik, geçilmeyen?
Belki de nefes aldığımız anılardır zaman,
Gülümsediğimiz, göz kırptığımız o kısa süreler
Bırak saatleri, takvim yapraklarını
Zaman değirmeninde öğütülmüş
Buğday taneleriyiz ikimiz
Un ufak olsak da
Aşk, o eski değirmenin taşı gibi
Döner durur içimizde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!