Şimdi gölgen düşüyor üstüme
Yeşil bir akşam gölgesi
Ağaçların uzattığı
Serin ve hüzünlü...
O gölgede oturuyorum
Baharın gözlerinde açan gül kokusu var
Gönlümün en derinde saklı bir duâsı var
Meltemin saçlarında sevdanın ışıkları
Kalbimin her yerinde adının baharı var
l.
Bu bahar
İlkbaharın doğuşudur söylene söylene
Bir çocuk gülüşüdür filizlenen
Yüreğimde bir sevdanın sıcak izl
Bir sabah çiğ düştü gülün yaprağına
Yel vurdu saçından uçan yaprağa
Tomurcuk gözlerin açtı toprağa
Baharın kokusu sensin sevgili
Sabah bir kuş gibi konar dama
Uzanır ucu yanmış bir ip gibi
Karanlığı kesen bir aydınlık sarkar
Pencereden içeriye
Kalbinde sevgiler toplanır sımsıcak
Aydınlık serindir
Biz o büyük aşkları, kavgaları yazdık
Dağlara, zindanlara, aç denizlere söylendik
Sen ise bir akşam vakti
Bir kahvede yalnız başına oturan adamın
İçini sessizce bir şiirle doldurdun.
Sen bir başka baharsın bende
Daha yanık daha hoyrat
Tenimin isyankar çocuğu
Gözlerin dağların özlemidir
Saçların firari bir nehir
Mevsimi çoktan geçmiş bir gurbet ilanı
Sanki bir kentten göçmek gibi uykularından
Hafızana sığdırdın o bir avuç anı
Aslında bir ömrün darmadağınık geçmişidir
Gitmek
Birden döküldü içimden ağaran boşluklar
Sürgün yemiş mevsimlerden birine
Kırmızıya varan yorgunluklar topladım
Gövdeme sığmayan çağrılarla yürüdüm
Bir yangındı yalnızlığın rengi
Ben Nafiz oğlu Nafiz
Nevi şahsına münhasır biriyim
Öyle havalı laflarım yoktur
Yolunda yorulduğum memleket sevdalısıyım
Arada bir duygularımı dökerim kağıtlara
Kendimce şairim biraz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!