Sensizliğin en beyaz yerindeyim.
Bir portakal çiçeği gibi düşüyorum sevgi bahçelerine,
taç yapraklarımın arasında
küçük, unutulmuş bir kavganın küfrü gibi yaşamı bekliyorum.
Akşamı bekliyorum,
Bir sabahı öpmek var ya
En çok da uykunun tam yarıldığı yerde
Ağzında bir simit kokusu
Gözlerinde hala bir rüyanın kırıntısı
O sabahı ben öptüm sandım
Oysa sabah beni öpmüş
Bir yangının ortasında durur gibi
Öyle terk edilmiş, öyle yalnız
Avuçlarında hep bir çocuk sıcaklığı
Sırtında bir dağın gölgesi kadar ağır yük
Oysa şairler gökyüzü gibidir
Sana bir şey diyeyim mi dede?
Zaman dediğin,
Bir saklambaç oyunu evin odalarında
Sen hep ebe olurdun
Gözleri kapalı sayarken
Biz çoktan saklandık
Dağlara vuruyor akşamın rengi
Bir yaprak düşüyor dalından
Sessizliğin tam göbeğinde
Seni düşünüyorum sevgili
Karlar erir mi hiç bu mevsimde
Yüreğimdeki donmuş zamanı kim ısıtır...
Bir yalnızlık çöktü
koyu karanlık akşamlardan
ve bir efkar, dağıtamadığım...
bak gömlek yakası açık
kravat bir tarafta
Yıldızların aydınlığı vururken gözlerime, gecenin karanlığında,
Ay bile yalnız yakamozken sevdalı, sıcak yüreklere...
Ve sen, bir meltem misali dolanıp durma kalbimde
Ki her nefesimde yeni bir bahar savrulur rüzgara.
Zaman bir kum saatidir, usul usul akan
Sen geldin
çiçek açtı yalnızlığım
renkler döküldü üstüme
umut yeşerdi içimde
mayıs mıydın sen?
Yoksa
Bir sabah aydınlığı gibi gelirsin
Sessizce, hiç haber vermeden
Gece yarısı pencereden süzülen
Ay ışığı misali
Düşersin içime güzelim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!