Portakal Çiçeği Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Sensizliğin en beyaz yerindeyim.
Bir portakal çiçeği gibi düşüyorum sevgi bahçelerine,
taç yapraklarımın arasında
küçük, unutulmuş bir kavganın küfrü gibi yaşamı bekliyorum.

Akşamı bekliyorum,
gölgeler uzasın diye sokaklara,
sen geç diye,
bir yanım kaybolmuş renkler
öbür yanım ılık bir rüzgârda eriyen şehir.

Kimse bilmez,
portakal çiçeğinin diliyle yazdığımı şiirleri.
Bir kadının göğsünde düğümlenen
kırık bir nefesle,
dikenli dalların arasından
yıldızları çalıyorum.

Biliyorum,
sabahı görmeyecek bu çiçekler.
Açıyorlar diye bir akşamı feda ettikleri,
oysa benim içimde bir çocuk ağlıyor
kokusuz bir bahçede.

Ne zaman baksam ardıma,
bir portakal çiçeği düşüyor toprağa.
Ve ben,
o düşenin sesinden anlıyorum;
zamanın durduğunu,
ellerimin hâlâ
bir başka hayatın sıcaklığını sakladığını.

Yürüyorum.
Ama bu yürüyüş
bir renk curcunası içinde,
bir çiçeğin açmadan
nasıl unutulduğunun hikâyesi.

Portakal çiçeği,
beyazın en yalnız hali.
İçinde bir kalabalık taşıyan
ve sessiz kalan.