Akşamın Aydınlığı Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Akşam dediğin
biraz hüzündür aslında.
Biraz da insanın içine oturan
sessiz bir kalabalık.

Gün kararırken
bir gizli yorgunluk çöker tenime
Sokak lambaları yanar bir bir
alacakaranlıkta gökyüzü mora boyanır.

Ve sen
bana akşama aydınlığındayken gel
Bahçemin mahsun çiçeklerine dokun
Ellerimde iki bardak çay
dudaklarımda bir umut kırıntısı
Gözlerin denizin sakinliği ile aynı renkteyse
kalp kalbe değer
O zaman konuşmadan anlaşırız

Bekle beni o aydınlıkta
Yolun kenarındaki o sarhoş sokak lambalarının altında
Gülüşün dolaştıkça çiçekler arasında
biz gecenin nazlı bohçasını açacağız birlikte

Ve belki kimse duymayacak fısıldadıklarımızı
Ama akşamın aydınlığında
hala umutla çarpan kalpler vardır
Biz o ışığın içinde
Öğrenerek yaşlanıyoruz usul usul