Bir yalnızlık çöktü
koyu karanlık akşamlardan
ve bir efkar, dağıtamadığım...
bak gömlek yakası açık
kravat bir tarafta
Yıldızların aydınlığı vururken gözlerime, gecenin karanlığında,
Ay bile yalnız yakamozken sevdalı, sıcak yüreklere...
Ve sen, bir meltem misali dolanıp durma kalbimde
Ki her nefesimde yeni bir bahar savrulur rüzgara.
Zaman bir kum saatidir, usul usul akan
Sen geldin
çiçek açtı yalnızlığım
renkler döküldü üstüme
umut yeşerdi içimde
mayıs mıydın sen?
Yoksa
Bir sabah aydınlığı gibi gelirsin
Sessizce, hiç haber vermeden
Gece yarısı pencereden süzülen
Ay ışığı misali
Düşersin içime güzelim
Baharım
Yeşile çalan hayallerimin sahibi
Hayatımın tüm çiçekleri
Göz bebeğim
Umudum, mutluluğum, ışığım
Kaderim, alın yazım
Seninle bir kırlangıç olsak
Kanat çırparken aynı göğe
Bir düşmez olsak yere
Bir ölüm olsak iki kişilik
Ne korkunç ne güzel
Seni sevmeyi
Hiçbir mevsime bağlamadım
Ne zaman sen içimden geçsen
Kalbim bir bahara kapı aralıyor
Gözlerimde yeşilleniyor Dünya
Seni sevmek
Yağmuru dinlemek gibi bir şey
Damla damla birikmek
Sonra coşmak gibi bir şey
Seni sevmek
Bu gece gözlerine sığındım sevgilim
Yeşiline sırtımı verdim
En gölgesinden
Bir çınar serinliği çektim
Görünen en ücra yerime kadar
Kirpiklerini hep açık tuttum
Öyle bir sensizliğin içine düştüm
Aynadaki yüz benim miydi tanıyamadım
Ne yanaklarımda gamzem
Ne sevinçlerim de bahar kalmış
Sensiz ve mevsimsiz zamanların
Akşamüstülerindeyim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!