Gel, bir daha
Hiç gitmeyecekmiş gibi gel
Otur şu kırık sandalyeye
Bir çay daha içecek kadar zaman
değil mi ömür...
Çocuklar ağlıyor sokaklarda
Büyükler suskun
Ben ortada kalıyorum
Ne çocuk kalbimle
Ne büyük aklımla...
Dün kahvede otururken
Dediler ki "el alem" ne der?
Baktım el alem dedikleri
Mahalleden geçen üç çocuk
Bir de gelip geçeni süzen
Balkondaki meraklı ablalar
Altmışlı yılların çocuklarıyız
Mevsimlerden firar
Düşlerden baharı seçtik
Ama özlemek dediğin, bir şehrin yalnızlığı gibidir
İçeride kuşatılmış bir kalp
Dışarıda uğulduyan rüzgar.
Papatyalar al olsaydı
kimse inanmazdı temmuzun intiharına
bir çay bardağı kırılır gibi
dağılırdı rüyalarım
ellerim kanardı her dokunuşunda
sevmemi söyler miydi yapraklar
Sokak uyanıyor birer birer
İlk ayak sesleri
Bir kadın elinde ekmek
Güneşi bölüşüyor kuşlarla
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!