Biz çocukken çok mutluyduk çok
Cok güzel bir köyümüz
Çok güzel bir okulumuz vardı
Çok özeldi öğretmenimiz
Hiç ayrılmayız sandığımız
Arkadaşlarımız vardı.
Neydi geçen
Ardında izini bırakarak
Yukarda ışık yerde gölge
Anla ve git peşine.
Yok vardı inan bana
O anlamadı, ben anlatamadım
Ne farkeder bu saatten sonra
Bir daha göremiyeceğim nasılsa
Söylenmenin ne anlamı var
Görse bile tanımayacaksa.
Neydi o hayata rest çektiğimiz yıllar
Zıpkın tay gibi ele avuca sığmazdık
Yetişemezdi bize göteki bulutlar
Bir yerde duramaz dere tepe koşardık.
Şuradaki dere nasıl coşkun akardı
Bazen büyük bir dehşete kapılıyorum
Sanki ölüm ağzı açık beklermiş gibi
sonra silkinerek kendime geliyorum
Karanlık hollerde sürüklermiş gibi.
Türlü renklerin dans ettiği yüreğime
İnsanla dolup taşan bir şehirde
Zaman hayelleri yıkıp geçiyor
Çiçek kokusu yok gökte ve yerde
Mevsimler burada farkedilmiyor.
ey dalgın şair, artık kendin için üzül
başkalarını dert ettiğin yeter
onca zaman seni bir anlayan olmadı
bundan sonrada olmayacak
zaten kim sana değer veriyor ki
seni kim dinler, kim sevebilir ki
Zamanla kayboldu renkler, desenler
Ölümden farkı yok artık uykunun
Sevinçler azalır sarar kederler
Neye benzeyecek bilinmez sonun.
Bitmez tasamız, kapanmaz yaramız
Niçin
Niçin öldün arkadaşım
Ne yaparım şimdi ben
Telefonda yoksun meşgulde değil
Yalnızca fotoğraflardayız.
Arkamda bırakmışım koskoca ömrü
Günleri aylara dizdimde geldim
Peşimi bırakmadı bir kısır döngü
Geceleri, gündüze kattımda geldim.
Giderken böylemiydi toydu ağaçlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!