!
Haberin var mı ah bir bilsem
Yalnızlığın sancısıyla, hasretin acısıyla savrulduğumu
Katrenin umut olduğu, sine-i melalimde hazanın solgunluğu ağlatırken
Ne kadar...
Sessiz ve kimsesiz bakıyordu
Sanki ihmal edilmiş nice hikayeleri aralıyordu
Anlamak, duymak, hissetmek ve düşünmek için yokluyordu
Kalbi hassasiyet ve insani haslet hangi seviyedeydi, hiç bilmiyordu
Saklı endişeleri vardı, tedirgin bir haleti ruhiye ye sahipti, mahzun duruyordu
Seyrine dalımıştım hazanın solgun çehresini
Ruhumun hicran busesinden tebarüz eden lehçesini, kalbimin arayış için cehdini
Yıllardır içimi sızlatan hasreti, sükut etmiş muhabbeti, sinemi burkan hissizliğimi
Ne yapmalıydım, kör kuyularamı ümit bağlamalıydım, hal içinde kaybolmalıydım
Kelimeler o an manasıyla ahenkleşiyor
Yazılan ne varsa aşkın lisanından hakikatin lahzasını şehrediyor, kalbe sürur veriyor
Yaşamak nefes almaktır diyor lakin aklın ve izanın mubadelesi kalbin hicranıyla meşk ediyor
Nefsim ne kadar bu minval üzre raks ediyor sazendenin bin hüznünü sahnede aşikar eğliyor
Bilmem ki ne kadar kendindeydin, o an hışımla nefeslenmiştin
Sukunet içinde dinlemiştim, o gözlerin nazar ederken erimiştim
Elbette, sessizliğin o sabır vadeden halinde uzlete çekilmeliydim
Yeniden düşünmeliydim nerde hata yaptım demeyi bilmeliydim
Kaç zaman oldu kim bilir
Sinemin yaşadığı elim sancılara ne derim
Kalbimi hasretin sızısıyla demlediğim kederim ah çekerim
Kime ne söylerim sukutumla seyirdeyim evet hala nefesinle beklemekteyim
Sen susarken idrakten nazar ederken
Hakikatin sır perdesini hazla aralarken
Sabrı cemilin vâkıfıyla da nefes alırken
Olmuş ve olacaklar karşısında susardın
Çünkü sen hilkati bilen akıbeti gözleyendin
Bilmiyorum nereye gidiyorum,
Sessizliği, arıyorum, dalıyorum,
Ağacın yaprağında, kuşun gagasında,
Bulamıyorum, hala adımlıyorum.
Ağacın daları, semayı kapatmış,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!