Evet,biliyorum ne yazık ki
İşte o vakit halime yöneliyorum ve çok ürküyorum
Sana karşı mahcubiyetimle eriyorum ve sessizliğime çekiliyorum
Oysa ne kadar sabrederdin
Enginliğini hasrederek hüzünle nefeslenmeyi isterdin
Ey haline meftun olduğum dil danem
Sen gitmiştin yapraklar boyun büktü
Çiçekler solgunluğun resmini çektirdi
Renkler kurşunileşti haz hali terk etti
Ne şanlar, saraylar sensizlikte kör kuyu
Her okunan ezanda
Kalbim hüzünle buluşuyor nedense
Annesiz olmak ne acı bir nağmeymiş hakkıyla bilinse
Evlatlarım nazar edince
Refikam kendi kavlince sessizliğinde
Tahammül azalınca heyhat ki heyhat
Sabır sevgi olunca kapıyı çalıyor aşk
Ey kış uykusunda sabahlayan bir kalk
Zaman tükeniyor bir kez ahvaline bak
Sen benden ben sinemdeki halimden
Biliyor musun senin utanır olman
Ne kadar büyük bir haz veriyor bana
Edebin seyrinde nefes almak ancak budur
Mana ile haşr olmak ruhi yüceliği yaşamaktır
Sen farkında olmadan sıkılganlığın
Ağla ey gönlüm sen hiç durma ağla
Sinede yaş kalmasa da, sel olsa da
Tufanın ayak izlerini seni kuşatsa da
Sen ne olur hiç durma, yine yorulma
Ben bizarlığın eşiğinde seyri seferde
Seni sevmek demek,
Yağmurların ıslattığı,
Güneşin zirve yaptığı,
Bulutların takip ettiği,
Hasretini yenmektir.
Kaç zamandır umutla bekliyordum
Her nasılsa yazmaya cüret edemiyordum, sessizce bekliyordum
İzah etmeye muktedir olamadığım bir ümidin iştiyakıyla yazmanı diliyordum
İçime şevk bahşeden edebi halini yadediyordum, ne kadar münbiti, imreniyorum
Anlıyorum çaresizliğini
Sessizliğinde gitmemi istediğini
Nedenlerin peşinden gittiğini
Hoşgörü bu kez yine ötelediğini
Sen yeter ki sakın üzülme
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!