Mustafa Cilasun Şiirleri - Şair Mustafa ...

Ya Rab…
Ne hakkıyla kul oldum
Ne de Efendimize layıkıyla ümmet olmayı başardım
Sanki bir ömür yaşamak için yaşadım, ne derleri gayem sandım
Bilmeden ve öğrenmeden sevmeye çalışsam da bir türlü içinden çıkamadım
Din adına hezeyanlara kapıldım, din adına konuşanlara inandım lakin yanıldım

Sen
Ne yapardın söyle
Benim gibi iki arada bir derede kalırsan

Yukarıya baksan,
Aşağıda aransan, ayalinden

Kaygısıyla yaşıyoruz,
Saçılıyoruz, sarkıyoruz,
İçimizle, girdaplaşıyoruz,
Çaresizliği, hep yaşıyoruz.

Sardı her tarafı bir refah,

Neyi
Seversek kimleri öncelersek sanki
Her hareketin kuvvetini idrak eden saki

Hedefsiz
Bir merakın için zekâ elzem mi?

İlim aklın için, iradey-i takva kalbin içindir
Ruhu bizarlaştıran ne varsa, nefsaniliktir unutma, hesap gönlün manasında ecirdir
Mavera niye nasib-i mukadderdir, Cennet ve Cehennem nefsin için evet, Cenab-ı tercihtir
Niyetin halisi aşk için emanet-i mübarektir, gayret emezse gönül narın hülasası elan katidir

Ne efganeme dokun, ne gönlün lahzasında bizar olan aşka nazar etmesin kokum
Canandır ki hasreti didarımda yaşadığım ne müthiş korkum,dokunsam neyudum
Yol tarifsiz, akıl takihsiz, idrakim eşiklerde muhtaçlığa bakar doyurmadı sokum
Ne tedrisata ram oldu, ne ilmin vuzuhunda sevdaya vasıl oldu, vuslat mı korkum

Biliyor musun senden arta kalan anlar
Her nedense geçmez oldu şu zamanlar
Değişir oldu meraklar halde saklananlar
Yavaşladı birden o çok hızlı akan kanlar

Öyleydin sanki sen hoş bir mefkûreydin

Belki de ben seni hakkıyla anlayamadım
Ruhunun bizarlığında hiç soluklanmadım, yıllardır kayıpları yaşadım
Sen, feda olmayı anbean yaşayarak kalbi dirliğime sessizce gül-i nihal bıraktın
Ben ise hoyrattım, nefes nefese emellerim için yaşadım, ne söylediğini hiç anlamadım

Akıl terbiyeye muhtaç
İzan bilgiye aç, merak ne büyük hak
Azim en ulvi sığınak
Emek vermek elhak sünnetullah
Bedel ödemeden sahip olmak fakirliktir ey nazar eden uğrak

Ne kadar kederlense
Sinesinde beslediği umutları ayan etmekten çekinse
Her vakit boyun büken bir eda ile gönüllerin insicamında ki ülfetse
Mahzundur, mahcuptur, istemeden yanakları kızarır, gözleri niye sessizce yaşarır