Mecnunları çok severim
Vurgun yiyen sinelerinin titremesini dinlerim
Mütevekkil halinde irkilirim, dalan gözleriyle akar giderim
Sual etmekten imtina ederim, emrine amade bir nefes misali dilekleri için kefilim
Solgunluğun manzarasında
Yaralı bir ceylan misali sana nazar eden şu kalbim
Senin resmettiğin sukutun çığlıklarında okunan sancılar bir başka
Sinemi dağlayan hasret, ayazları yaşatsa da halini anlamak aşkın temalarında
Artık
Ne çare ki sen yoksun
Aldığım nefesler solgun hissiyatım bir yorgun
Ruhun
İnsicamında korkular
İşte böyle hocam
Hiç kabullenmekte
İstemeyi reddet sekte
Kader diyelim bizde,
Şiirleşelim kederimizle,
Sen kal kendinle,
Ey can...
Hayat ömür biçer
Yürekte umut besler
Firkat ise gözyaşı ister
Şevk her vakit tebessüm hasreder
Huzur metanet ve sabırla ele geçer
Her doğan beşer insan olmak için yaşar
İnsanlık ise ivazsız ona bakar, sosyal denge tekabüle anlam katar
Örf ve adet hak üzere tanzim olmuşsa şevkle coşar, asabiyet cehlindir edep sahibi bakar
İbret almak nasiptir, dimağ için caziptir, izan adına taliptir, kul olmak, aklın ikmalinde anlama koşar
Dünyaya gelen sabi kimden ne bekler
Kalp, sevginin toprağı
Muhabbetin kaynağı, muvazenenin odağıdır
Her kim ona hasmane nazar eder kırarsa ve hatta kınarsa
Akli melekelerinde bir maraz var, bilinç ve inşirahcehaletin değil, dimağın arıdır
Ne vakit hasret serzenişi duysan
Ben dedirten o kafasten kurtulmak için durmadan sancıyla çırpısan
Sahraların vicdanıyla çırpınsan, rüzgarın hatırlatmasıyla gözyalarına kansan
Hıçkırıklarına hiç engel olamasan, ruhumun figanıyla başbaşa kalmayı yaşarsan
Hissetmeye başladığım zamanlardı
Melalimden tutup götürdüğü anlardı
Bir zamanlar an içinde kalan sayfalar
Aşkın hazzıyla merakın içine salarlar
İşte o anın değerleri bir başka sanki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!