Kaç zamandır umutla bekliyordum
Her nasılsa yazmaya cüret edemiyordum, sessizce bekliyordum
İzah etmeye muktedir olamadığım bir ümidin iştiyakıyla yazmanı diliyordum
İçime şevk bahşeden edebi halini yadediyordum, ne kadar münbiti, imreniyorum
Anlıyorum çaresizliğini
Sessizliğinde gitmemi istediğini
Nedenlerin peşinden gittiğini
Hoşgörü bu kez yine ötelediğini
Sen yeter ki sakın üzülme
Gönül hicrana doymuyor, akıyor,
Hicran biçareyi buluyor, yakalıyor,
Sine dayanamıyor, sürekli ağlıyor,
Yürek bir girdap, hüznü buluyor…
Sanmayın fırtına, sadece mekânda,
Aşk böyle bir şey
Alıp götürür kendi sularına
Sabra iltica ettiren yollara, ufku açan hülyalara
Gönül sevda dilini anlar, riyadan korkar, hırstan yılar,umut içinde yaşar
Nefes
Taklide hasredilemez
Akıl da fikirsizliğe muhatap edilemez
İnsan için evla olan tahkik ve endişedir vazgeçilemez
Yakın bir akrabamızdı, bahse konu olan dram
Zaman zaman nahoş vakalar olsa da, insan zafiyeti der, böylece geçerdik her an
Neler oluyor, hangi çilelerle derdest bulunuyor, merak ederdik
Lakin bir aile meselesidir diye, sabra yönelir niyaz ederdik ve çok içine girmezdik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!