Yıllar alıştıramadı bir türlü yokluğuna,
Ömür sayfasına yazdığım her boşluğa,
Çaresiz umutların nahoş hıçkırıklarıyla,
Kalbim baharın hicranından akar hazana…
Görünen her solgunluğu halimden bilirim,
Artık ne sen, nede sensiz bir dem
Halin hıçkırıklarına deva olmuyor
Sine mahzunlaşıyor takat kalmıyor
Gözyaşı dur durak bilmeden akıyor
Bilirdim ki sakinin elinden içilir acı
Yazarken,
Kaybolmayı yaşıyorum…
Hayallerim,
Fedakârca el uzatıyor…
Maksadım,
Asudelikte meşk yapmak…
Ne vakit yalnız kalsam
Ruhumun insicamından gelen serzenişlere sinemi aralasam
Farkı fark ettiren idrakin nazarıyla uyansam,ah u zarımla başbaşa kalsam
Gam içindeyim, kederin rengiyle hicranın bendindeyim,keşkeleri kime söyleyeyim
Sorma...
Halin sefilliğine şahit olunca
Sefih bir girdabın içinde bizar kalınca
Ruhuma prangalar vurulmuş gibi miskin bırakılınca
Gönül irfan ve basiretten, sırrı marifetten nadan ve kayıtsız yaşarsa
Nefsine ilahlık kapısını aralayıp, dünyayı içinde taşımak için hamallık yaparsa
Seslen durma bari sen ey şiirin hazzı
Bir nedamet sancısıyla umudun bakışı
Sevgilerin baş tacı anaların kutsal kızı
Babasının medarı iftiharı okyanus karı
Hülyaların aşiyanlarında şakıyan bahar
Ağlama
Bahtın gazasından yılma
Hicranın salkımlarından korkma
Unutma, kalp sürura kaimdir, çile onunla nefestir
Sevda, ömür sayfasında latiftir, ona haiz olan münevverdir
Kalp niye ruh için umutları besleyen yegâne yetidir, şevk muhabbetindir
Fark etmeyecekti artık aranman
Kederlerin hıncıyla acı duyman
Canından usanarak ta saklanman
Çare etmeyecekti hasreti araman
Vaktiyle halin hicranını arz ettim
Yıllar
Zamanı tüketirken
Ruhuma ait dünyam daralıyor
An anlamsızlaşarak yozluğa davet çıkarıyor sanki
Sevgi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!