Yoksun artık
Gecelerin hüzün ikliminde
Yalnızlığımın şevkiyle dağın ıssızlığını yaşıyorum
Ve senin gelmeni
Hiç ummadan kararsam da
Üzme
Yeter, artık ey yar
Nerdeysen çık gel de açsın şu bahar
Gözlerim
Çağlayan misali akar
Biliyorum ki çok haklısın
Lakin her ne kadar haklı olsan da sen hep bizarsın
Mütemadiyen gözyaşlarını akıtırsın ve kalbi hıçkırıklarla solgunsun
Çare umudun salkımlarında
Sabır hikmetin sayfalarında ve yalnızlığın koylarında
Ne kadar umudum kaldıysa
Ufuklar halime karanlığı sınırsız anlatsa da
Bir şevk kalmayınca kalbim dağlanınca susmak düşüyor bana
Ne dağlara ve ne de yollara
Sokakların ıssızlığında ve nefesim solunca
Bilsen de bilmesen de
Bir âlemi hakikat kitabından kelamsın
Ruhun şavkına ram olmak için, aşkın sevdasında nar olmak için
Hiçlik rahlesinde nefsini edep sabrıyla durulamak için korkma, akıl, irade senin
Söyleyin âşıklara kederlenip ağlamasınlar
Issız köşelere çekilip sine-i melallerini dağlamasınlar, ansınlar
Lütfedilen ne varsa, hasret sabrın ilgasında keşfedilen vuslatsa aldırmasınlar
Aşkın ülfetinde, sevdanın hazin sesinde, hakikatin lehçesinde bizarlık yaşamasınlar
Bir zamanlar
Nereye baksam her yanımı poyraz kuşatırdı
İçimi titreten ne hazin bir acıydı, kime ne anlatılırdı
Varlık çok uzaklardaydı
Kıt kanaat geçinmek bizim için fevkalade ardı
Bahtımın sahifesine şöyle bir baktım
Hicranın fevkinde yine bugün akşamladım kaldım, yalnızdım
Andığım her nefesin bağrında sabahladım, hüzünle hıçkırığa kandım ağladım
Nereye baksam sancıyı yudumladım, ıstırabın sızısıyla vakti andım ve dağlandım
Bir nebzede olsa
Yüreğimin yangınlarına yetiş gecikme
Sinemi dağlayan sancılara geçit vererek ruhumu eritme
Elem kalbi yorar
Gam kederler içinde zihnimi karalar
Oysa ne kadar yakındım
Bir ömür refakatınla kuşandım, her vakit şefkattin
Suskun halinle, sabra çekilmiş melalinle, umutlarını baharlaştırdın, yılmadın
Ne söylesem ve hatta densizlik edip gönlünü kırmaya meyletsemde niye kırmazdın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!