Kalbim, sen hiç benim olmadın
Göz ardı ederek, bazen ağladım
Sabaha kadar gözyaşıma kandım
Sen yanımdaydın hiç bırakmadın
Seni taşıyorum ki bak yaşıyorum
Öyle bir duruşu var ki,
Durdum seyre daldım,
Gördüğüm güzellik,
Karşısında kendimi,
Dirliğimi unuttum…
Mehtabın asudeliği,
Yazarken,
Kaybolmayı yaşıyorum…
Hayallerim,
Fedakârca el uzatıyor…
Maksadım,
Asudelikte meşk yapmak…
Ne bahar
Patikalar üzerinde gezerken!
Sine-i halimde bir yareni can arardım
Kimselere
Açılamazdım saçılamazdım
Yıllar alıştıramadı bir türlü yokluğuna,
Ömür sayfasına yazdığım her boşluğa,
Çaresiz umutların nahoş hıçkırıklarıyla,
Kalbim baharın hicranından akar hazana…
Görünen her solgunluğu halimden bilirim,
Artık ne sen, nede sensiz bir dem
Halin hıçkırıklarına deva olmuyor
Sine mahzunlaşıyor takat kalmıyor
Gözyaşı dur durak bilmeden akıyor
Bilirdim ki sakinin elinden içilir acı
Eğer şu bedbin gönlüm,
Bir öğreticiye rastlamasaydı,
Rahmeti anlamasaydı,
Manasız kalsaydı,
Enaniyetine sarılsaydı,
İnsani hasleti unutsaydı,
Ne kadar hoş kelam etsem de kanma
Sen yinede, nefsin badiresini unutma
Ruhun, asudeliğinden bihaber olunca
Kalbin, zindeliğinin asliyeti unutulunca
Heveslerin, ardı sıra bahaneler olunca
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!