Ey gönlümden muhabbetin
Akmasına vesile olan
Has insanlar pek değerli
Mana vecdiyle şakıyan
Gönül süruru arkadaşlarım
Hiç bilmez olur muyum
Artık ne sabır var, ne mecalden kaldı bir hal
Hazan her bir yanımı kuşattı, nerdesin hala niye habersizsin yar
Umutlarıma sessizce karlar yağar, yüreğimi yakar
Nefesim olsa ne yazar, sinem sancılar içinde ıstırapla yaşar ve ağlar
İçim el vermiyor her nedense...
Sanki derinliğimde hissettiklerim,
Kalbi terennümlerim
Başka bir buselik ve hicran deminde
Yar...
Ne gelen var, ne soran
Hakkıyla yok derdi gamımı anlayan
Ruhumu huzura kavuşturan, yüreğime yar olan
Beni alıp sürur ikliminde nefes aldıran ve yaramı saran
Ruhumdan tezahür eden hicranın ramıyla arkadaşlık yapan
Bir kar etmiyor artık
Sinemde derlediğim serzenişlerimden arta kalanlar
Vakit geçiyor, iklim yenileniyor ve insan kimliği şaşırtarak değişiyor
Ne kadar uhde kalsa
Kalbim kendi solgunluğunda nefese ihtiyaç duyunca
Biliyorum ki habersizsin
Zarifliğin enginliğinde nazar eden dilbersin
Kalbi naifliğinle sukut için sancılar çekerek serinlersin
Lakin hiç deva olamıyorum
Sessizliğin refakatiyle haline ram oluyorum
İbretine ram olduğum gönül ne ummanmış
Ruhumun vecdinne sunulan korkular, halimde hicranmış
Ah, kalbi bitaplığımda ümitlerim hazanlaşmış, nefesin şevki kalmamış
Melalim sükutun burukluğunda sessizliğin rengiyle boyanmış, merak uzaklaşmış
Günler aylar geçsede sancılar ruhuma akmış
Yavaş yavaş çözülüyordu sinelerde sevgiler
Sokak lambaları ışıl ışık aydınlatsa da sokağı
Karanlığın izinden hiç bir haber kalmasa da
Vicdanlar kararıyordu tükenen sevgisizlikten
Hani bir saklambaç oynardık, hatta bir körebe
Ne söylesem kar etmeyecek
Her lahza nasibin ilgasında niyetle bütünleşecek
Akıl ne zaman devraye girecek, izan fark edecek
İrade umutların letafetinde ruhuma sürur mu serkedecek
Gönül kapım o an ve açılan zamanda gülecek
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!