Mustafa Bulan Şiirleri - Şair Mustafa Bulan

İnsanlık var olduğundan bu yana
Şairlere ilham verdi deliler.
Aptallar bela iken insanlığa
Şanlı tarihini yazdı deliler!

İlk insandan bu yana, çağlar boyu

Başına sarık giyer, sakalları yerde,
Yakasız bir gömlek, giyer hocaefendi.
Kolay susmaz mübarek, konuşur her yerde,
Odur büyük âlim, odur hocaefendi(!)

Sünnet sünnet der durur, hiç binmez deveye,

On dört asır önce yollar tehlikeli;
Her tarafta haramiler, eşkiyalar…
Üstelik var bir de köle ticareti;
Sen tek başına erkek olsan ne yazar!

Tek başına seyahat zor o devirde,

Hep umut dolu bir bekleyiştir
Zemheri sonu yaklaşan bahar.
Gülümseyerek müjdeler verir
Menekşeler, güller, akasyalar...

Kuşlar, arılar şarkılar söyler

Ben resim yapmak istiyorum bugün!
Manzara olsun yeşil ile mavi!
Kararmasın arası yerle göğün
Çocukken yaptığım resimler gibi...

Güneş doğsun dağların arasından,

Çok şey söylediler Sakarya Harbi için,
Ezberden sallarlar “Dünkü vilayet” diye.
Yenmek Zafer değilmiş, sorduk Allah için,
Sorduk salladılar “Dünkü vilayet” diye(!)

Bir zamanlar bizim Vilayet-i Rumeli

Ne insanlar var, birbirinden havalı
Şu soyunu sopunu överde över.
Soyunda olsa da delisi aptalı
Dönüp bakmaz geriye, överde över.

Kimi soylu boylu, kiminin yok nesli!

Yalan istemem, hep doğrular kalsın
Hakikat yolundan gidilsin diye!
Hem insana iftira atılmasın
İnsanlık ayağa düşmesin diye!

Bir toplum isterim sürü olmasın,

Büyük tutkudur Ekim’de yaşamak...
Şu renklerin şöleninde coşarak
Henüz notaya geçmemiş sözleri,
Ve henüz yapılmayan resimleri
Gösterir hep gözleri okşayarak...

Ben Erbakan Hoca, iyi dinleyin;
Yalanı hiç sevmem, konuşmam asla!
Önüme çıkanlar siz de dinleyin;
Lafımı söylerim, saklamam asla…

Sizlere yine de kızamıyorum,