Mürekkebi Utanan İsim

Mürekkebi Utanan İsim

Gönlümün defterinden ismini öyle bir sildim ki,
mürekkebi bile utandı,
kâğıt bile yandı.

Ben hayata küstüm,
kadere küstüm,
başımdaki bitmek bilmeyen belaya…
En çok da seni dünyası sanan
o saf yüreğime küstüm.

Şimdi git…
Hangi denizin dalgasında boğulursan boğul,
umurumda değil.
Hangi karanlık yolda sabahı karşılarsan karşıla,
bakmam ardına.
Gönülde bir medet umma bu kapıda.

Çünkü bıraktığın o çocuk yok artık.
Sevda delisi,
bir çift söze dünyalar kuran,
bir gülüşüne ömrünü veren
o çocuk çoktan öldü.

Üstüne toprağı kendi ellerimle attım,
başında sessizce durup
Fatiha'sını da kendim okudum.
Sonra kalktım,
ellerimde kalan son sevda kırıntısını da
rüzgâra bıraktım.

Yazını bitirdim…

Ben gökyüzünün mavisine bile
artık eskisi gibi bakmıyorum.
Çünkü sen bana maviyi sevdirdin,
sonra gökyüzünü bile kararttın.

Bir zamanlar yıldız sayardım geceleri,
şimdi her yıldızda
kaybettiğim bir parçamı görüyorum.
Ay doğuyor,
ama içimde hiçbir gece aydınlanmıyor.

Sana kızgın değilim artık,
kızgınlık da bir çeşit bağmış meğer.
Ben senden bağımı da kopardım.
Ne adını anıyorum,
ne yolunu gözlüyorum,
ne de “belki döner” diye
kapının eşiğinde bir umut bırakıyorum.

Sen gittin…
Ben de senden sonra
kendime dönmeyi öğrendim.

Meğer insan,
en çok sevdiğini kaybedince değil,
kendisini onun uğruna kaybettiğini anlayınca
yıkılıyormuş.

Şimdi içimde senden kalan
bir avuç kül var.
Ne üfleyip dağıtıyorum,
ne de yeniden ateş yakıyorum.
Öylece duruyor…
Geçmişin mezarı gibi.

Bir gün yolun düşerse
bu kalbin kapısına,
sakın çalma.

Çünkü o kapının ardında
seni bekleyen kimse yok.

Ve olur da bir gece
gökyüzüne bakıp
beni hatırlarsan,
bil ki ben çoktan
senin adını unutmadım belki…

Ama seni affedecek
o eski kalbi de
çoktan toprağa verdim.

Şimdi git…

Ben gökyüzünün mavisine yeniden alışacağım.
Yağmurlarımı kendim dindireceğim.
Yaralarımı kendim saracağım.

Ve bir gün,
seninle yıkılan o dünya
sensiz yeniden kurulacak.

İşte o gün anlayacaksın:

Bazı insanlar ölmez…
Sadece birinin hayatındaki yerini öldürür.

Ben de seni öldürmedim içimde;
seni,
bir daha doğamayacağın bir yere gömdüm.