Mühür ve ayna Şiiri - İsmet Akdoğan

Dostum, ruhumun o en kuytu hücresindeki yankı,
Düşmanım kadar diri,
Düşmanım kadar kavi ve sarsılmaz olmalıdır.
Zayıfın dostluğu, kumun denize feryadıdır;
Oysa ben, göğsümde bir imparatorluk sürgünü,
Dilimde Puşkin’in o hırçın hürriyetini taşırım.
Dostum dediğin,
Kadim bir kitabın hiç açılmamış o ağır cildi gibi,
Kendi içindeki o derin ve karanlık nehriyle akmalı.
Varlığı, celladının parlayan kılıcı kadar net;
Yüreği, bir ankanın küllerinden doğuşu kadar
İhtişamlı olmalı.
Düşmanım da, o amansız gölgem de,
Dostumun sadakati kadar ulu,
Ve bir kartalın pençesindeki o keskin keder kadar
Mağrur durmalı.
Çünkü dengi olmayanın kavgası, tozun rüzgâra yenilgisidir;
Şanımız, ancak karşımızdaki devin büyüklüğüyle ölçülür.
Ben ki; evrenin o dilsiz ve sonsuz dehlizinde,
Hem kendi kendimin sürgünü, hem kendi kendimin fatihiyim.
Yolumda ne kırık bir baston, ne eğik bir gölge isterem!
Dostumun gölgesi dağ kadar ağır,
Düşmanımın kini elmas kadar berrak olmalı.
Ve hüküm şudur ki:
Kader, yalnızca birbirine denk iki uçurum arasında,
İhtişamlı ve kanlı bir köprüdür.
Dostum kadar kudretli bir hasım,
Hasmım kadar haysiyetli bir dost!