Mapusta Yaşam Şiiri - İsmet Akdoğan

Herhangi bir ocakta tüten sıcaklık,
O ferahlık, o esmer ekmek kokusu;
Zulmün kör hücresinde görünmez!
Ve sağamazsın şafağın memesinden bir damla ışık,
Bu kahpe feleğin kuytusunda...

Çünkü sen,
Betonun ortasında filizlenen bir inat,
Yüreği kuşatılmış bir kartal düşüsün!
Ağır bir nehir gibi geçer zaman,
Paslı ranzanın ucunda.

Bazen bir duvar dibinde taşlaşır sükûtun,
Bazen firari bir hissin kanadında çırpınır kalbin.
Yasak duygular,
Dönülmez fikirler kaburganda birer kordur artık;
Bir kendinde konaklarsın,
Bir onca mazlumun sinesinde...

Kendi içine sürgün,
Kendi içine uçsuz bucaksız memleket!
Bölünmüş bir ülke,
Talan edilmiş bir coğrafya,
Bin yerinden yaralı bir yürek gibi sızlar yaran;
Kendi kanında demlenir de her şafak,
Doğurursun yarını, sancılar içinden!

Ama bak yüzüme!
Bak şu alnımın şafağına!
Yüzümdeki her derin çizgi,
Prangaların ve isyanın şifresidir.
Göğsümde vuran dağ nehridir,
Kaburgamdaki o kutsal yaşama sevinci!

Duyuyor musun?
Güneş, her sabah hürriyet için doğar!
Biz ki acıyı bal eyleyen,
Zifirde ışık büyütenleriz.
Bu coğrafya şahittir, bu tarih bir şiar:
Yüzümdeki her yara bir zafer muştusu!

Yaşamak en büyük eylem,
Direnmek en yüce aşktır;
Söküp at o kefen karanlığını,
Çünkü umut, ölümden daha eskidir!