Kolay değil Şiiri - İsmet Akdoğan

I.
Bir menzile varılıyor,
Ufukta...
Şafak belirgin, gerçek ve kararlı!
Sarsılmaz bir dağ gibi dingin o yiğit,
Korkusuz,
Ve amansız!
Hızla ilerliyor tutkusuyla,
Deryalarca imansız...
Ve coşkusu en derin ırmağın,
Bentleri yıkan sesi!
Uğuldar damarlarında,
Özgürlüğün,
O mukaddes, o derin nefesi...
II.
Bir yere koşuyor,
Adımları...
Yeri göğü inleten!
Besbelli ki;
Asırların prangasını zerre zerre eriten.
Kırıyor heybetli bir öfkeyle
Yılların esaret zincirlerini.
Bir bütün halkın benliğiyle,
Sönmeyen,
O büyük meşaleyle...
Onurlu ve cesur adımlarla akıyor,
Tarihin tam kalbine!
Her adımda bir karanlık sönüyor,
Bir medeniyet...
Yeniden, küllerinden dimdik ayağa kalkıyor!

III.
Kolay değil!
Nefeslerimizin kor ateşinde durmak...
Dağlarda büyüyen öfkeyle,
İnkarın sinesine
Bağrına vurmak!
Ki bu öfke,
İnkarcıları dize getirecek bir fırtınadır;
İnançsız yüreklere can veren,
Umudun altın kınasıdır.
Değersizlik duygusuyla sinen
Nice sönük simalar bile;
Bu Anadolu görkemi karşısında ayaklanacak dağ, taş Ve toprak...
Gelmezler artık dile!
Çünkü doğa ve tin,
Burada birleşti tek bir amaca!
IV.
Kolay değil;
İnsan hikayeleriyle ilmek ilmek...
Yaşamak!
Felsefeyle dokunup,
Şiirleşerek engelleri aşmak.
Bilim gibi hür,
Gökyüzü gibi engin ve berrak!
Herkes gibi olmamak,
Sürüden ayrı...
Ve pak!
Bir bütün halk olmak, omuz omuza,
Bir kale misali;
Lakin...
Halk gibi düşünmemek!
Budur işte bilincin,
Budur tinin istiklali!

İşte budur!
Onurun ve gücün o sarsıcı heyecanı!
Budur damarlarda dolaşan,
Asil ve hürriyet kanı.
Dimdik ayaklanıyorlar;
Ne esaret kalır,
Ne de hüzün...
Güneş doğuyor bağrından,
Karanlığa gömülen o eski gündüzün.
Nehir yatağını buldu bir kere,
Artık geri dönmez bu akın;
Zirveler bizimdir artık,
Zafer...
Sancağı kadar yakınız!