Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Gözlerim alışmış, yolları arar,
Kollarım rüyamda hep seni sarar,
Gönlüm deli gibi kafamı yorar,
Bir haber vermeden gittin gideli.

Avuçlarım bomboş, dudağım kuru,

Sen ağlama, yıkılırım bir tanem,
Ben derdini, kederini çekerim.
Bir damla yaş süzülmesin gözünden,
Ben canımdan, hayatımdan geçerim.

Dilerim mutlu ol; canı gönülden,

Sensiz akşamları sevemedim ben,
Bir akşamüzeri gittin ya, neden?
Gözlerimi yolda koydun bilmeden,
Saçlarıma aklar düştü gelmedin.

Sabaha dek sokak sokak dolaştım,

Nerde, hani nerde; dostlarım nerde?
Candan sevdim diyen sevenim nerde?
Beni boynu bükük şu gurbet elde,
Bırakıp da giden sevgilim nerde?

Beni kendisine mübdela eden,

İçimde fırtınalar, yüreğimde şimşekler,
Bu günüm yarınıma, çaresiz ligler ekler,
Yalanlar tozpembedir; acı verir gerçekler,
Mahkûmum gerçeklere ömür boyu çaresiz.

Yıllar var ki baharı beklerim hayatımda,

Nice güller derdim, sana benzetip,
Hiç biri sen gibi koku vermez yar.
Bilmezsin kaç kula; yalnız sen diye,
Sessizce yaklaşıp selam verdim yar.

Ellere sen diye; sevgiyle bakıp,

Yıllar beni benden aldı götürdü,
Umudum hayalim sildi süpürdü,
Beni yıllar değil, hasret bitirdi,
Dermansız halime yanar ağlarım.

Hor gördüğün bu kul, bir kalp taşıyor,
Sensiz bir ölüyüm, sanma yaşıyor,
Gönlüm bir çıkmaza doğru koşuyor,
Sensiz yaşamaya çalışıyorum.

Dinmedi gönlümün yıllarca ahı,
Söyle hangimizde aşkın günahı,
Bırakıp gittin ya; bahar sabahı,
O günden beridir yaşamıyorum.

Bir acı kahvede hatır sayardık,
Herkesi dost diye başa koyardık,
Dostlar için canı hiçe sayardık,
Dostluk mu değişti, zaman mı kalleş?