Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Yücelerin yücesi sen, gönül sultanım,
İsmini zikreder her şey, ben de, cananım,
Aşkın ile dolsun taşsın gönül ummanım,
Âlemlere rahmet olan yüce peygamber,
Her yerde senin kokun var, bir miski amber.

Beni biraz dinleseydin düşmezdik dile,
Çeker miydik bunca kahrı biz bile bile,
Gül dururken sarılmazdık dikenli tele,
Söyle şimdi; inadından ne kaldı sana?
Böyle vefasızlık olmaz seven insana.

Son durak oldu bana âşıklar meyhanesi,
Nerede biter bilmem bu gönlümün çilesi?
Efkârım dinmek bilmez, bitti ömür süresi,
Doldur be meyhaneci, her şeyi unutalım.

Kaç âşık mekân tuttu bu köhne meyhanede,

Hasret yüreğimi yaktı bu gece,
Sevda rıhtımında dolanıyorum,
Demir attım yalnızlığın demine,
Kaybettim kendimi bulamıyorum.

Umutlarım öbek öbek açarken,

Özlemin hasretin, düşürür derde,
Gözlerime iner kara bir perde,
Bekliyorum hâlâ gittiğin yerde,
İki büklüm yorgun ihtiyar oldum.

Söz verip de giden dönmez mi geri?

Ey yolcu; dön de bak ne kaldı geri,
Bir çift gözü yaşlı anandan gayrı,
Elleri Mevla ya doğru yönelmiş,
Candan dua eden canandan gayrı,

Hani dünya benim diye gezerdin,

Her gün mutlulukla koşarken sana,
Şimdi mutlulara bakan ben oldum.
Seninle kol kola gezip tozarken,
Şimdi uzaklardan bakan el oldum.

Talihim kör desem, isyanım olur,

Demedim mi ey gönlüm; her kula kanma diye,
Bırakıp da gidenin, ismini anma diye,
Her yüzüne güleni, sevgili sanma diye,
Söylemiştim ben sana; boş yere yanma diye.

Sabır sabır diye geçti bu ömrüm,
Sabredecek mecal kalmadı bende,
Her şeyden bir murat aldım da boşa,
Şu sevdalı gönlüm, takıldı sende,

Rüzgârın önünde savruldum durdum,

Her sevdada bir hüsran yaşamak kader oldu,
Sensizlik yüreğimde volkandan beter oldu,
Hep vefa gösterdim de; söyle sonu ne oldu?
Heba ettim ömrümü yine yaranamadım.

Ardından koştum durdum bir ömür çaresizce,