Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Yoruldum senle geçen günlerimi anmaktan,
Bu yalnızlık mührünü boynumda saklamaktan,
Usandım kapılara her çalınca koşmaktan,
Sen bıkmadın vicdansız bu canımı yakmaktan.

Her gece hayalin düşümü bozar,
Bir kalem, bir kâğıt bin ferman yazar,
Kazma kürek elde, tek mezar kazar,
Bir vefasız kulun kölesi miyim?

Uykularım sensiz olur firari,

Sevgiyle coşardık biz beraberken,
Ayrılık vuslatı vurdu bak erken,
Yanımdayken bile hasret çekerken,
Bu kalp sensizliğe nasıl dayanır.

Ellerin elimde, gözün gözümde,

Ben bir demet çiçektim,
Seni görünce soldum,
Aşkın sanki bir zehir,
Bunu içmeden öldüm.

Tatmadım mutluluğu; bilmem ki nasıl duygu,
Yıllar var uyumadım huzur dolu bir uyku,
Hep hasretin özlemin, içimde oldu korku,
Dert çekmeye mi geldim dünyaya bilemedim.

Kader bir kez gülmedi; şaşırıp da yüzüme,

İçtim ben doyasıya,
Dermansız kalasıya,
Canıma kıyasıya,
Son kadeh diye içtim.

Başımda ki belayı,

Dünyaya bir ışık doğdu seninle,
Çok dertlere merhem oldun elinle,
Hak yolunu bulduk yüce sevginle,
Doğum günün kutlu olsun Sultanım,

O devirde olmasam da yanında,

Ne şehirde ne köyde, ben mahallede doğdum,
Küçük, şirin bir ilçe, güzeldir benim yurdum,
Ne bir köşküm, sarayım, ne de oldu bir ordum,

Yıllardır koşturdun sen beni zalim,
Sormadın derdimi, nedir bu halim,
Kalmadı takatim, yoktur mecalim,
Gel gör şu halimi sar beni gayrı.

Bilsem ki bir bahar anarsın beni,
Her gün yağmur olup yağmaz mıyım yar.
Yılda bir kez bile ansan ismimi,
Her sabah güneşin olmaz mıydım yar.

Kesmiş değilim ki umudu senden,