Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Ağla ey gözlerim ağla bu gece,
Ne yardan bir haber ne de umut var.
Ağlamak bir kader oldu ömrümce,
Ne bir arayanım, ne soranım var.

Kim bilecek ne hayaller kurduk küçük dünyamızda,
Umutları gerçek olan kaç kişi var aramızda,
Kırık dökük bir gönülle yürüyoruz sıramızda,
Her kul kaderini yaşar, ne çıkarsa bahtımızda.

Hayal edip nice düşler kurduk yarınlara dair,

Pastutmuş kilitsin gönül evimde,
Ne ben çöze bildim ne sen çözüldün.
Gönlüm bu sevdanın enson deminde,
Ne ben söke bildim, ne sen söküldün.

Darmaduman oldu sevginle yürek,

Geldi vuslat vakti; eller havada,
Dilimiz kördüğüm, gözler semada,
Gönüllerde matem, hüzün biryanda,
Elveda demeden gidiyor musun?

Son birkaç kelime etmeden öyle,

Solarken ufukta güneşin rengi,
Huzurun içimde biter ahengi,
Gönlümde başlarken yalnızlık cengi,
Adım adım sensizliğe yürürüm.

Hüzünle dalarım geceye doğru,

BİR MERHEM BULUNMAZ

Damlalar vururken bir bir yüzüme,
Yaşlar iner sicim gibi gözüme,
Bir keşke takılır durur sözüme,
Yağmurlu bir günde gittin gideli.

Kırdığın gönlümü ziyaret eyle,
Ya gel dermanım ol, ya çare söyle,
Bir sevene ceza verilmez böyle,
Gözlerim yollarda beklerim sevdam.

Aşkın girdabında döner dururum,

Yıllardır gülmedi gitti kaderim,
Her günümden bu gün daha beterim,
Hasret ateşiyle, yanar tüterim,
Kor eyledi bak yokluğun gör beni,

Diyemedim kimselere derdimi,

Gönlüm nasıl dayanacak bu aha,
Yüklendiğim bunca büyük günaha,
Ağla gözüm; belki çıkmam sabaha,
Tanrım beni günahkâr mı yarattın.

Saçlarında dolanan rüzgârın ben olaydım,
Dudaklarından düşen, tek hecen söz olaydım,
Baktığın tek bir resim, tek cisim ben olaydım,
Sen iste canım yeter; kulun kölen olaydım.