Mücella Pakdemir Şiirleri - Şair Mücella ...

Beynimin süngerini daha yeni kuruttum
Tetik çeken sevdamı bir an için unuttum
Bir türkü kurşunladı; şakaklarımda tuttum
Üşüştü perilerim demli bir çay arası
Nevrim ters dönüverdi; tuttu şiir sarası

Nasıl bir aşk oyunuysa, yerden yere vurdu beni
Sen kazandın, ben kaybettim; böyle oyun yordu beni

Kelimeler tuzağında kalbim şimdi paramparça
Utansaydın hiç değilse ağladığımda bir parça

Kot kafa kocalara şu hâlim örnek olsun
Geçenlerde şeytana uydum, uymaz olaydım
Tövbe istiğfar edip kendine ibret alsın
Tepetaklak baş üstü kaydım, kaymaz olaydım

Sorumsuzdum ezelden, o gün iyice azdım

İhtimal yağmur yağıyordu gidişinde
Belki gece küsmüştü hüzne boyadın diye
Şavkı gözlerde elmas, şadûman mehtapları
İmkânsızlığın kapkara gölgesi gözbebeklerimize düşüyordu
Zemberek kaçkını saatlerde kirpiklerimiz üşüyordu

Anlatması çok zor; yok ki emsali!
Onu sevmek kalpte atanı sevmek.
Liderimiz Şah-ı merdan timsali.
Hakk’ı kaldırarak tutanı sevmek…
Erdoğan’ı sevmek vatanı sevmek.

Ne sandın bu hayatı; imtihanda hikmet var.
Davran! Sana emanet bir harîm-i ismet var.

Sen Ebabil beklerken kardeş kanı akıyor.
Filistin kan ağlıyor; Gazze şehit kokuyor.

Boşuna dememişim “Gamlı baykuşsun” diye
Bu lâkabı sen kendin gönüllü seçtin dostum
Yüreğinde tezatlar hınçla tokuşsun diye
Doğar doğmaz hüznünü iştahla içtin dostum

Dün yolda gidiyordun, başın önde, divane

Ne paylaşacağım senle; neye çözüm bulacağız?
Sen zulmetsin; bense nurum; hiçbir niyet aynı değil.
İki laftan sonra kesin, yaka paça olacağız.
Ne ahiret ne dünyada aidiyet aynı değil.

Benzeşmiyor değerlerin; ortak değil hiçbir paydan.

Dediler ki vazgeçmişsin sevdamdan.
Kıymetini bilemedim ay yüzlüm.
Bundan gayrı, sayma beni adamdan.
Utancımdan ölemedim ay yüzlüm.

Ah, anlatsa şu kaderin lâl dili;

Kalbimdeki köşkün buzdan sırçaydı.
Elveda demeye gittim bu gece.
Hüsran kesiğinden paramparçaydı.
Yaralı kuş gibi öttüm bu gece.

Duydun mu acımın çığlık sesini,