Mücella Pakdemir Şiirleri - Şair Mücella ...

Nasıl bir aşk oyunuysa, yerden yere vurdu beni
Sen kazandın, ben kaybettim; böyle oyun yordu beni

Kelimeler tuzağında kalbim şimdi paramparça
Utansaydın hiç değilse ağladığımda bir parça

Kot kafa kocalara şu hâlim örnek olsun
Geçenlerde şeytana uydum, uymaz olaydım
Tövbe istiğfar edip kendine ibret alsın
Tepetaklak baş üstü kaydım, kaymaz olaydım

Sorumsuzdum ezelden, o gün iyice azdım

İhtimal yağmur yağıyordu gidişinde
Belki gece küsmüştü hüzne boyadın diye
Şavkı gözlerde elmas, şadûman mehtapları
İmkânsızlığın kapkara gölgesi gözbebeklerimize düşüyordu
Zemberek kaçkını saatlerde kirpiklerimiz üşüyordu

Ne sandın bu hayatı; imtihanda hikmet var.
Davran! Sana emanet bir harîm-i ismet var.

Sen Ebabil beklerken kardeş kanı akıyor.
Filistin kan ağlıyor; Gazze şehit kokuyor.

Boşuna dememişim “Gamlı baykuşsun” diye
Bu lâkabı sen kendin gönüllü seçtin dostum
Yüreğinde tezatlar hınçla tokuşsun diye
Doğar doğmaz hüznünü iştahla içtin dostum

Dün yolda gidiyordun, başın önde, divane

Ne paylaşacağım senle; neye çözüm bulacağız?
Sen zulmetsin; bense nurum; hiçbir niyet aynı değil.
İki laftan sonra kesin, yaka paça olacağız.
Ne ahiret ne dünyada aidiyet aynı değil.

Benzeşmiyor değerlerin; ortak değil hiçbir paydan.

BİR ÂLEM Kİ

Nasihatler şûrası,
İbret vesikasıdır.
İki cihan arası
Sırlı fasılasıdır.

BİR GECE ANSIZIN GELDİK İŞTE!

“Vefalı Türk ordusu gecelerden bir gece
Ansızın gelecektir.” demiştik; geldi işte!
“Ne kadar oyun varsa kurgulanmış, düzmece,
Tarihten silecektir.” demiştik; sildi işte!

Nerede cihattan cihada koşan,
Kuyruğu duayla örülmüş atlar,
Küffar üzerine köpürüp taşan,
Toynağına yemin sürülmüş atlar?

Zarif dört sütunda heybet dikilir.

AH GAZZE!

Ahrâmı harâb eden bîdâdgerden can bîzâr.
Râhnameler pejmürde; rahnümada âh ü zâr.
Enderûn şikestebâl; dâdüferyâd âfitâb.
Ebabiller pürmelâl; şahbal firâktan bîtâb.