Mücella Pakdemir Şiirleri - Şair Mücella ...

Deli kalayım bırak, aklımı alan sensin
Yüreğim sızlanarak şefkatini dilensin
Her horlamanda acım daha keskin bilensin
İntihar bu diyorsun, hiç âşık olmadın mı?
Günden güne eriyip sararıp solmadın mı?

Senden bir adım önde giden
Işığın olur sevdiğin
Oysa
Gölgen gibi takiptedir
Fısıltılarla
“Ya ona bir şey olursa? ” diyen

“Sırası…
Tam sırası…
Yüreğini dürteceksin! O kadar…
Atlar şahlanacak haralarında
Sırtında gümüş süvariler
Kırbaçsız atılacaklar yeni gün doğumlarına”

Yanlış devirde miyim, neye baksam yabancı
Ömrümün arsız kurdu zamane acıları
Yakamı bırakmadı. Hep sıkıntı, hep sancı!
Saklandım, beni sordu zamane acıları

Yüreğim serçe olmuş şakıyıp coşuyorken

Kör zindanda kızıl şafak
Bekle gözüm söker belki
Saçlarına düşmeden ak
Huzmelerin döker belki

Her voltada binbir ah var

Bugün zordayım beni arama
Aşk sarayımda tadilatım var
Göz atacağım hicran yarama
Çatıdan girip temele kadar

Sabah alacakaranlık, gün doğuyor
İnce yağmurlarla şehir yıkanıyor
Bir bavul ve iki oğul yollardayız
Kırık dal gibiyiz, bizi kim biliyor

Sıcak yuvamızı çoktan terk etmişiz

Yük demezdim yüküme, boynumu bükmeseydi
Gece gündüz gözümden hasreti dökmeseydi

Gecenin bir yarısı dağı taşı inleten
Ağlaması dinmeyen gönlünün yarası mı?
Matemini en koyu hicranından dinleten
Canı tene küstüren kâbusun sırası mı?

Kanlı yaşmak misali saçlarına taktığın

Devletin malına derler ki deniz
Sallayıp oltamı atsam diyorum
Yiyenler uyanık, yemeyen domuz
Ben de üç beş sazan tutsam diyorum

Sıra bekleyeni cebren atlatıp