Mısralarda Solgun Yüzler

MISRALARDA SOLGUN YÜZLER
(Kifayetsiz kalanlara...)

Bir hicran eseri sanki her köşe, her sokak,
Kırık bir daldan düşmüş yaprak gibi solacak.
Nicedir yüzler sessiz, gönüller gamla dolu,
Düşer adımlar yavaş, ufuklar karla dolu.

Kimin rüyası bu ki, her yan bir sisle sarılmış?
Ne baharın ışığı var, ne yaz güneşi kalmış.
Bir zamanlar yürekte yanan o ateş nerde?
Sönüp gitmiş meğer, her şey kaybolmuş serde.

Bir feryat yükseliyor, duyan yok, bilen yok,
Sanki herkes taş olmuş, ne kalp var, ne de tok.
Kimdir bu yollarda kaybolmuş solgun yüzler?
Hangi çilelerin içinde saklı sözler?

Gör işte, şu taşlar anlatır nicesini,
Ne çığlıklar yankılanır, ne gözyaşı selini.
Her damla bir öykü, her iz bir acı miras,
Eğilmiş kalplerimiz, ne umut, ne de siyaset.

Bir dua bekliyor toprak, bir rahmet arar,
Ne tohum yeşerir artık, ne bahar uzar.
Ey insan! Ne ettin ki bu hâle düştü hâl,
Yıkıldı nurla yoğrulmuş o eski kemal.

Dön artık aslına, bırak gaflet uykusunu,
Bir seher yeli gibi sil karanlık korkusunu.
Misralarda saklıdır solgun yüzlerin izi,
Kim bilir belki bir gün buluruz o hak sözü.