Aşk Bölüşmektir Şiiri - Ahmet Demir Hakp ...

Aşk Bölüşmektir
(Küçük İskender’e saygıyla)

aşk, sabah 5’te içilen son sigaradır, hep birlikte içmektir
kimsesiz bir gecede elini kendi cebinde ararken, titremektir
üşüyen bir sokak lambasına omzunu yaslamak, beklemektir
ve her “güçlüyüm” dediğinde içinden bir şehir yıkılmaktır
kırık dökük bir ranzada iki kişilik kabuslara birlikte girmektir
aşk, göğsünde eski bir radyoyu taşımaktır, frekansları ezberlemektir
her kanalında onun sesi var sanıp karıncalarla sevişmektir
ve sonra, tek bir notayla yeniden doğmak, yeniden yanmaktır
bir bakışıyla infilak eden bir kalbin dumanında boğulmaktır
bütün buharı aynı çaydanlıktan alıp, aynı dudakla içmektir
aşk, bölünmektir ama eksilmeden, aksine çoğalarak bölünmektir
bazen susarak anlatmak, bazen haykırarak gizlemektir
bir başkasının gözünde kendini bir başkasına tanıtmaktır
aynalarda sıyrıklar bulup, kendini onun yüzünde bandajlamaktır
bir sokak köpeğiyle konuşup, adını onun kulağına fısıldamaktır
aşk, istanbul’u onunla yürüyerek değil, onun gözünden öğrenmektir
karanlıkta bir vapurda “belki gelir” diye martıları kandırmaktır
ve sonra gözlerini deniz gibi yapmak, dalgalanıp çekilmektir
sonra susup, "susmak da bir şarkıdır" deyip ağlamamaktır
bir mendil değil, bir ömür uzatmaktır, boğazına sarılmamaktır
aşk, bir şiirin içinde bölünmektir, her dizeye ayrı ayrı dağılmaktır
kalem bile seni anlamazken, onun bir susuşuna bütününle inanmak, yetinmektir
bir çakmağın boşalmasını birlikte izlemek, yangına dönüşmektir
geceyi dörde beşe bölüp sabaha kadar onu aramak, bir daha başlamaktır
bir “merhaba”sına bütün “hoşçakal”larını yedirmektir
aşk, ölmek değildir; aşk, ölümü bile paylaşmaktır
aynı mezarın hayalini kurup, üstünde çiçek açtırmaktır
ölüm gibi soğuk bir teni sabah öpücüğüyle ısıtmaktır
bir daha doğmamak üzere uykuya dalarken elini tutmaktır
“gitme” dememektir, gitse de kalbinde ayakta tutmaktır
aşk, bölüşmektir; yalnızlığı ikiye, acıyı üçe, sevinci sonsuza bölmektir
bir ekmeği değil, açlığı paylaşmaktır; birlikte tok olmaktır
göğe bakarken aynı yıldızda kaybolmak, aynı düşte donmaktır
ve sonunda, birbirinizin içine gömülmek, başka mezara konmamaktır
aşk bölüşmektir; ama asla yarıya inmemektir, tam kalmaktır
aşk, kavgadan sonra susup aynı müziği açmaktır, sırayla dinlemektir
kırık bir plağın çatlağında birlikte seğirtmektir
sözleri unutulmuş bir şarkıda aynı yerden hıçkırmaktır
bir “özür”ü iki dudağa sığdırmadan önce gözle vermektir
ve sesini yükseltmeden bile duvarları yerle bir etmektir
aşk, aynı kalp ritmini iki bedene pay etmektir
birbirine karışmadan bir bütün olmayı öğrenmektir
farklı geçmişleri aynı gelecekte susturup, yeniden büyümektir
çocukken düştüğün çukuru birlikte kazıp tekrar ağlamaktır
ama bu kez beraber kalkmak, birlikte tozlanmaktır
aşk, gömleğini onun teriyle ıslatmaktır, farkına varmadan
birlikte çürümek ama yine de en taze hâliyle kalmaktır
bir çiçeği iki elinle değil, iki kalple sulamaktır
susuzluğa onunla direnmek, kuraklığı ona anlatmamaktır
ve bazen onun susuzluğu için kendini feda etmektir
aşk, bir adresi birlikte unutmak, yönsüz kalmaktır
bir yolun ortasında durup, “yeter ki sen bil” demektir
yön tayini değil, yönün kendisi olmaktır
o isterse güneye düşmek, isterse kuzeye savrulmaktır
ama ne olursa olsun onunla savrulmayı göze almaktır
aşk, delirmektir ama deliliği birlikte aklamaktır
bir hastalığı sevdaya benzetip onunla birlikte yanmaktır
yanarken bile birbirine serin gelmeyi becermektir
ve sonunda, birlikte delirmeye söz verip hiçbir şeyi unutmamaktır
çünkü aşk, unutmak değil, hatırladıkça yeniden bağlanmaktır
aşk, bölüşmektir; bir su gibi, bir ekmek gibi, bir nefes gibi
bazı sabahlar onun kabusunu içine çekip kendin görmektir
ve onun gülüşünde kendini kaybetmek, kendine dönmemektir
kendini ona benzetmeden onun içinde çoğalabilmektir
ve en sonunda, sadece onun varlığıyla var olmaktır

Ahmet DEMİR