Gam Değil Hüzün Şiiri - Ahmet Demir Hakp ...

Gam Değil, Hüzün

Gurbetle başlamadı,gamla başladı…
Nehirlerim hasretti denize
Kan sızıyordu bileklerimden,
“Acıları sez! " dedi bir ses …
Bu frekans her şeyi besler bir ağız
Kulak duymaya başladı; yalnızlığı bitti
Göz de işitmiş olmalı ki o da yarini buldu,
Bir tek dil yaralı kaldı ve yalnız
Öpene kadar bir başka yaralı dudağı…

Bir Salyangoz , bir bahar yağmuru ile
Muhabbet ederken susayan her şey,
Sessizce dinlerdi.
“Gönlümü ona aç; " diye tüm orman
Birlikte yağmur duasına çıkardı
Ve bir bulut hep ağlardı saygıyla ve içtenlikle

Tüm kainat ortak bir dil biliyordu bir zamanlar
Davut şarkı söylerdi
Bir curaya dokunmuş narin elleri
Perdeler arasında gezerken sustuk.
Bazı günler de "Çal!" derdik, o zaman da
Hep bir tel kopuk derdi, işte o an...

Sessizce şunu söylerdi hep:
"Ah gönlümün yayları senindir, yarim."
Zeytin ağaçları dikti uykularım sana.
"Vur, kır korkak boynumu, öp baltanla."

Hadi artık, dahasına; korkudur ölen sadece.
Defalarca öldü korku, ölüm bu savaşta
Korkuyu Davudun Zırhıyla hep parçaladı.

Aşık öldürür aşk;
ölüme nasihatim:
"Aşıksa ölecek!"

Öpücüğünle, rahminle gel, hiç kimsem yok.
Senin rahmin dillensin ve dostlar kanasın !
ateş rüzgar bir de saki Güneş mest’an,
Ay da güneş de tanır onu ; masalsı bir dest’an

Ancak sıcak bir merhamet
Nasıl yakıp çatlattı bir dil-i rubai?
“Bereketli” mi yoksa ”Zalim” mi? Güneş,
Yoksa benim gibi kendinden habersiz mi,
Gerçekten içi yanarken üşüyor mu? Biz gibi..
Sanmam zalimlik ve yalnızlık, Yalnız insana yakışır…

Bir sabahı bekleten demlik kadar yanıyorum
Ya anne merhameti belki ısıtan
ocak ya da demlik yanmıyor belki
Çünkü sevişmekle doğanlar habercisi her sabahın
her çığlık Davud-î her ses; habercisi baharın…

Yaşatayabilirsin,ölebilirsin,sevebilirsin,
Hatta nefret de edebilirsin,
İstersen yalnız bile yatabilirsin,
Tabi sevişm durabiliyorsan, güzelliklerle…

Ama daha güzeli istiyorsanız eğer
Pas ve Demir, Yağmur ve toprak
Demlikle çay ya da duman,
merhameti anlatsın”
İnsaf! edin,
harf kim ola, söz kim ola, hakikat ne?
Evet insaf! Orası da şiirle aramda kalsın…