Annemin Anısı Şiiri - Ahmet Demir Hakperest

ANNEMİN ANISI

O sirki yanına alır, başka bir şehre giderdi,
Uykuların ve büyücülerin şehirlerine.
Biz kalırdık öyle, ortada eğlencesiz hayvanlarla,
Tüm zıtlıkların ortasında ıssız bir evde,

Kısık sesimiz , Yorulmuş soluğumuzla
Ecza arardı ruhumuz…

Hurdalıkla dolu eski püskü caddelerde.
Bulurduk bazen birkaç kırıntı, cennetten düşmüş,
O zaman da Eski günlerimizi hatırlar,
Aradığımıza bin pişman olur birlikte aglardik

Bazen bir anı , bazen,aniden çalan bir şarkı,
Pusu kurmuşlar durmadan gelip ,yüreğe saplanırdı

Gülmek yasaklanırdı caddelerde,
Ağlamayı yüceltirdi kitaplar ve şiirler.
Çoktan delirdi sirkten geriye kalanlar…

Giderdi kokuları çiçekler,sararırdı
Renkler cazibelerini yitiririrdi
Kadınlar, sokaklarda acıyı işlerken,
Biz seninle ; evet biz seninle

Yok olacak kadar geride kalmakla,
Delirecek kadar ileri gitmenin arasında.
Bir insanın gözüyle görüp,
Bir meleğin kalbiyle sezip,
Sevemezdik artık hiç kimseyi,..sevmezdik.