Boşluklarım Var Benim

*BOŞLUKLARIM VAR BENİM*

Boşluklarım var benim,
sabaha karşı uyanan şehirler gibi,
biraz eksik, biraz tamamlanmamış,
belki de hiç dolmayacak türden.

Sokak lambalarının altında
unutulmuş ayak izleri gibi,
üzerine yağmur yağmış
bir mektup gibi,
yarısı okunmuş, yarısı silinmiş
cümleler gibi
içimde hep bir eksiklik…

Geceleri konuşuyor benim boşluklarım,
rüzgârın omuzlarından sarkan eski seslerle,
adını bilmediğim bir şairin kayıp mısraları gibi
savruluyorlar odanın duvarlarında.

Kelimelerim var ama cümle olamıyor,
bir başlangıcım var ama devam edemiyor,
ellerimi uzatsam dokunacak bir şey bulamıyorum,
dokunsam dağılıyor her şey,
boşluklarım var benim.

Şehirde kaybolmuş adımlar gibi,
yanlışlıkla çevrilen bir telefon numarası gibi,
kimsenin gelmeyeceğini bile bile
bir masada unutulmuş bir çay gibi bekliyorum.

Boşluklarım var benim,
yeni alınmış bir defterin
ilk sayfasına yazmaya kıyamamak gibi,
çoktan söylenmesi gereken bir cümlenin
boğazda düğümlenip kalması gibi.

Sokakları susturan sis gibi içime çöküyor her şey,
sesim yankı bulamıyor duvarlarda,
gözlerim anlam yükleyemiyor şehre,
ne bir tamamlanış, ne bir eksiliş,
arada kalmış bir zaman gibi varlığım.

Boşluklarım var benim,
çocukken kaybolan
oyuncaklarımın bıraktığı,
hiç gelmeyen mektupların
içimde açtığı,
yanlış duraklarda beklediğim otobüslerin
beni götürmediği yerlere duyduğum özlem gibi.

Ve bilirim, hiçbir şey doldurmaz o boşlukları,
ne bir cümle, ne bir insan,
ne de bir şehir,
çünkü bazı eksiklikler tamamlanmaz,
sadece biraz daha alışılır onlara.