Masallar Diyarının Divanesi

**MASALLAR DİYARININ DİVANESİ**
_(Benden bana İthafen...)_

Bir yokluktan süzülürken,
Zamanın kırık camlarında,
Ellerimde bir türkü,
Dilimde düşmüş harfler,
Masallar diyarına düştüm,
Bir divane, bir çocuk, bir hayal…

Orman ki,
Ağaçların kökleri gökyüzüne,
Yapraklar düşer, düşer, düşer…
Her düşüşte bir çığlık,
Her çığlıkta bir sessizlik,
Ben ki, bu sessizliğin içinde,
Bir kuşun kanadında sallanırım,
Kanatlar kırık, uçuş yok,
Ama düşmek de yok,
Sadece sallanmak,
Sallanmak, sallanmak…

Nehir ki,
Suları yalnızlığın renginde,
Balıklar susar,
Taşlar konuşur,
Ben ki, bu taşların dilinde,
Bir kelime ararım,

Bulduğum her kelime,
Bir yalan, bir masal,
Ama yalanlar da güzeldir,
Masallar da…

Dağ ki,
Zirvesi bulutlara değil,
Bulutlar zirvesine değer,
Ben tırmanırken,
Dağ bana tırmanır,
Zirvede bir taht,
Tahtta bir kral,
Kral ki, benim yüzüm,
Ellerim, ayaklarım,
Ama sesim yok,
Sessizliğim var,
Sessizlik ki,
En gürültülü çığlık…

Şehir ki,
Sokakları rüyalarla örülü,
Evlerin kapıları yok,
Pencereler hep açık,
Ben dolaşırken,
Şehir beni dolaşır,
Her adımda bir yankı,
Her yankıda bir ben,
Ben ki, çoğaldıkça yalnızlaşırım,
Yalnızlaştıkça çoğalırım…

Deniz ki,
Dalgalar öfke değil,
Öfke dalgalar değil,
Ben dalarken,
Deniz bana dalar,
Sular içimde,
Ben suyun içinde,
Boğulmak ki,
En derin nefes…

Son ki,
Bir başlangıç,
Başlangıç ki, bir son,
Ben yürürken,
Yol bana yürür,
Her adım bir masal,
Her masal bir yalan,
Ama yalanlar da güzeldir,
Masallar da…

Ve bir gün,
Belki yarın,
Belki yüz yıl sonra,
Uyanırım,
Gözlerim açık,
Masallar diyarı yok,
Gerçek ki,
Bir masaldan ibaret,
Ben ki,
Masallar diyarının divanesi,
Gerçeğin prensisi,
Yalanların çocuğu…

**
Sesler ki,
Birbirine benzer,
Benzer ki,
Birbirine sesler,
Divane ki,
Her sesin içinde,
Her benzerin ardında,
Bir masal,
Bir yalan,
Bir gerçek…
Ama yananlar da güzeldir
Masallar da