Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Uşağum 44.

Bu fesat zamanda, dünya yüzünde
Hayatta ölümü tattım uşağum!
Fitne kıskacında, zulmün közünde
Beyaz bir havluyu attım uşağum!

Ayrılmanın vakti gelip çatınca
Düzgün düzgün gittin vah zavallım vah
Tan yeri ağarıp şafak atınca

Yanıldık bir kere bir daha olmaz
Bu millet uyuyor sanmayasın ha!
Bu meydan inan ki sana da kalmaz
Gücüne güvenip kanmayasın ha!

İyi diye seçtik, ettik bir hata

Yermeyeyim dedim ama durmazlar
Politik-acılar değişti beyler
Dün dündü bu güne kafa yormazlar
Dünü bu gün ile çelişti beyler

Her milli terime dün faşist derken

Zalim bir ağa varmış Köye imam ararmış
Lakin gelen imamı gelir gelmez kovarmış

Müftünün son çaresi cahil imam göndermek,
Ağadan gelen yağı midesine indirmek

Bozuldu dengeli, düzenin çarkı
Yoktur ezilenle, ezenin farkı
Bilmemiz gereken bir gerçek var ki
Bunlar ahir zaman, alâmetleri

Kalmadı adalet, kalmadı insaf

Arı eğer yanılıp da sokarsa
Bir kaşıntı verir, kendi geberir
Balı talan eden mumu yakarsa
Dibi ışık görünceye dek erir

Başım alıp, çekip gideyim dedim
Gidemedim, bu dünyanın yüzünden
Biraz istirahat edeyim dedim
Edemedim, bu dünyanın yüzündem

Derdi bitmez, aklım yetmez sır nedir?

Memlekette iş mi yoktur
Susun yeter hergeleler
İnsafınız ne de çoktur
Susun yeter hergeleler

İğrenç olay iğrenç haber

Bir demet gül olsam yarin elinde
Sar deyip bir güzel bağlar mı idi
Bir name, tek hece olsam dilinde
Yâr deyip, acaba ağlar mı idi

Olsamda yârimin başının tacı