Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yüce Allah bakmıyor şekline şemaline
Gönülleri soydular sustuk bu hale düştük
Yakışmıyor darılmak insanın cemaline
Boş şeylere sarıldık küstük bu hale düştük

Havanda su dövmüşüz sadede gelmeyerek

Bir tıkanır daha akmaz
Böyle delhiz olur mu hiç
Çukuruna sahip çıkmaz
Böyle reis olur mu hiç
Böyle keriz olur mu hiç?

Akıllı zır çıkıyor
Her yerde hır çıkıyor
Sesleri gür çıkıyor
Bama dönmüş bazısı

Bayılanlar ayanlar

Ağlayarak ah ederim
Bu aşk beni kül eyledi
Gâh dururum, gâh giderim
Bu aşk beni kül eyledi

Bazı dondum bazı yandım

Yağmurun sesinden uyandığımda
Kendimi yaylada hissettim bir an
Kalkıp pencereye dayandığımda
Hayallere bile pes etim bir an

Esnedim gerindim tam uyandıydım

Ölüm pusu kurmuş nerde bilinmez
Bari uyanık ol gafil avlanma!
Ebedi bir daha geri gelinmez
Bari uyanık ol gafil avlanma!

Arzular tükenmez, gönül yaşlanmaz

Alçaklardan dost edinme seni yanına çeker
Beş kuruşa satar seni ardına bile bakmaz!
Adam olmaz hiç didinme yarar görmezse eker
Çıkar yoksa atar seni, odundan adam çıkmaz!

Ne içerlen ne de gocun masayı devirerek

Bilgiçlik taslayıp, kafamı bozma
Ben nasıl her şeyi bilen olurum
Olmamışsa söyle, yuvarlak yazma
Bana bir harf öğret kölen olurum

Temelsiz, mesnetsiz bilgiyi sevmem

Boş diye diye

Akraba komşuyu en acı sözle
El gördük çözüldük boş diye diye
Bizden olmayana kapalı gözle
Bel verdik ezildik hoş diye diye

Geçerken ayakta merhaba demek
Hatır sormak ise, merhaba dostlar
Düşünmüş ya bu da ister çok emek
Kafa yormak ise merhaba dostlar

Nedir bu acele hey arkadaş hey