Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yüce Allah bakmıyor şekline şemaline
Gönülleri soydular sustuk bu hale düştük
Yakışmıyor darılmak insanın cemaline
Boş şeylere sarıldık küstük bu hale düştük

Havanda su dövmüşüz sadede gelmeyerek

Bir tıkanır daha akmaz
Böyle delhiz olur mu hiç
Çukuruna sahip çıkmaz
Böyle reis olur mu hiç
Böyle keriz olur mu hiç?

Akıllı zır çıkıyor
Her yerde hır çıkıyor
Sesleri gür çıkıyor
Bama dönmüş bazısı

Bayılanlar ayanlar

Ağlayarak ah ederim
Bu aşk beni kül eyledi
Gâh dururum, gâh giderim
Bu aşk beni kül eyledi

Bazı dondum bazı yandım

Yağmurun sesinden uyandığımda
Kendimi yaylada hissettim bir an
Kalkıp pencereye dayandığımda
Hayallere bile pes etim bir an

Esnedim gerindim tam uyandıydım

Nere gitsem bunca acı kederle
Dünyadan çıkacak imkanım mı var?
Baş etmem mümkün mü ben bu kaderle
Başımı sokacak mekanım mı var?

Yorgunum bitkinim bakacak fer yok

Lâle diyarında meskün

Lâle diyarında meskün biriyim
Yurduma hasretken gülemem anam
Bollukta biçare miskin biriyim
Dağlar yol vermiyor delemem anam

Yine akşam oldu yıldızlar
Bulutların arasından
Küme küme, görünüp
Tekrar gözden kayboluyorlar
Artık yatma zamanım
Yat yatabilirsen,

Elif görse mertek sanır zavallı
Başkasına cahil diyor ukala
Karga görse ördek sanır zavallı
Hem de ona ehil diyor ukala

Bilmediği işe burnunu sokar

Ben Türk’üm tepeden tırnağa kadar
Sayenizde mutlu değilim beyim!
Vatan aşkı benim göğsümde yatar
Sayenizde mutlu değilim beyim!

Kalmadı itimat kalmadı iman