Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Sevgi, vicdan bir de ilim, üçünü!
Yapışsak da bırakmasak ucunu
Uyansa da insanoğlu gücünü

Bilebilse dünya böyle olmazdı
Zalimlerin ellerinde kalmazdı

Ayrılık, hasretle buluştuğunda
Bir fırtına kopar gönlümde benim
Depremler volkanlar oluştuğunda
Büyük yıkım yapar gönlümde benim

İçimde zamanla umut yarışır

Uçsuz bucaksızdır dertler furyası
Yer göğe düşüyor gerçeklerimde
Sonsuz emellerin dilek deryası
Hayaller üşüyor gerçeklerimde

Fışkıran dereler gayzerden çıkar

Ali Fikri Yavuz Hocamızın anısına

Alimdi aynı anda Kur’ana hamil idi
Dört dörtlük bir insandı, insanı kamil idi
Örnek bir alim idi, ilmiyle amil idi
Eserleriyle yaşar, Ali Fikri hocamız

Milliyetçi, Ülkücü, Türk İslam şuurunda
Tezi sözüne uygun bir lider bekliyoruz
Ahlakçı hem toplumcu, ilmin parlak nurunda
Sözü sözüne uygun bir lider bekliyoruz

Özgürlükçü olacak baskıcı olmayacak

İstanbul'um metholundu, fetholunmadan önce
Resulullah müjdesini ashabına verince
Niceleri denediler, nasip oldu bir gence
O genç ki adı Mehmet'ti, ünvanı Fatih oldu.

Yirmibir yaşında idi, ordu başında idi

Her tarafı duman sarmış ne bu hal
Ne güneşler battı haberimiz yok
Dayanmaya sabır için yok mahal
Sigortamız attı haberimiz yok

Adalettir madem mülkün esası

Gördün mü cananım dikensiz gülü?
Maharet elini çizdirmemektir
Örnek almak gerek garip bülbülü
Ona baktığını sezdirmemektir

Nameler şakıyor, dinlemek düşer

Yağmurun sesinden uyandığımda
Kendimi yaylada hissettim bir an
Kalkıp pencereye dayandığımda
Hayallere bile pes etim bir an

Esnedim gerindim tam uyandıydım

Kara duman çöktü başım üstüne
Çözümsüz dertlerin kurbanı oldum
Derdi olan bir şey sorar dostuna
Lüzümsüz fertlerin kurbanı oldum

Doğruyu söyledim dinlemediler