Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Sevgi, vicdan bir de ilim, üçünü!
Yapışsak da bırakmasak ucunu
Uyansa da insanoğlu gücünü

Bilebilse dünya böyle olmazdı
Zalimlerin ellerinde kalmazdı

Ayrılık, hasretle buluştuğunda
Bir fırtına kopar gönlümde benim
Depremler volkanlar oluştuğunda
Büyük yıkım yapar gönlümde benim

İçimde zamanla umut yarışır

Uçsuz bucaksızdır dertler furyası
Yer göğe düşüyor gerçeklerimde
Sonsuz emellerin dilek deryası
Hayaller üşüyor gerçeklerimde

Fışkıran dereler gayzerden çıkar

Ali Fikri Yavuz Hocamızın anısına

Alimdi aynı anda Kur’ana hamil idi
Dört dörtlük bir insandı, insanı kamil idi
Örnek bir alim idi, ilmiyle amil idi
Eserleriyle yaşar, Ali Fikri hocamız

Bir tıkanır daha akmaz
Böyle delhiz olur mu hiç
Çukuruna sahip çıkmaz
Böyle reis olur mu hiç
Böyle keriz olur mu hiç?

Dünya yalan,
Yaşar çalan
Darda kalan
Masumlardır

Susar alim

Yüce Allah bakmıyor şekline şemaline
Gönülleri soydular sustuk bu hale düştük
Yakışmıyor darılmak insanın cemaline
Boş şeylere sarıldık küstük bu hale düştük

Havanda su dövmüşüz sadede gelmeyerek

Akıllı zır çıkıyor
Her yerde hır çıkıyor
Sesleri gür çıkıyor
Bama dönmüş bazısı

Bayılanlar ayanlar

Ağlayarak ah ederim
Bu aşk beni kül eyledi
Gâh dururum, gâh giderim
Bu aşk beni kül eyledi

Bazı dondum bazı yandım

Her tarafı duman sarmış ne bu hal
Ne güneşler battı haberimiz yok
Dayanmaya sabır için yok mahal
Sigortamız attı haberimiz yok

Adalettir madem mülkün esası