Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yolsuzluk, arsızlık, pişkinlik gördüm
Aklıma geliyor dünler Coşarî
Maddeye, makama düşkünlük gördüm
Bozuldu zamanlar günler Coşarî..........Mikdat Bal

İnsanlar düşmüşler geçim derdine

Kaşa, göze, saça aşık olanlar
Aşkı biter bunlar çirkin olunca
Yârin cemalini güzel bulanlar
Bir gün kaçar, deri gergin olunca

İnce belli, sırma telli der durur

Lafın varsa konuş yoksa ağzın tut
Çarem yoktur diye sus adam gibi
Geveleyip durma ya at, ya da yut
Çekil bir kenara pus adam gibi

Kimi küçümsersin, sen bin betersin

Aklımda iken Çaykaram
Uyku bana olur haram
Her saniye buram buram
Kokusu burnumda düter

Bu ayrılık bana ölüm

Ahmet Tufan Şentürk göçtü buradan
Bir gün onun gibi, olabilirim
Cennetine koysun onu Yaratan
Ancak hayır düa salabilirim

Ben de öleceğim günün birinde

Bir komşumuz vardı, fakir mi fakir
Herkesin gözünde hakir mi hakir
Halinden memnundu şakir mi şakir
Haline aldırmaz hep şükrederdi
Dünya geçicidir, fanidir derdi

Şu insanlar ne acaip, yedisinden yetmişine
Sağlığında sahip çıkmaz, rahmet okur geçmişine
Neye yarar sahiplenmek, bir eserin bitmişine
Bitiren bittikten sonra, bırakıp gittikten sonra

Böyle mi olması lazım, bu mu vefa, bu mu sevgi?

Uykuda mısınız sevgili gençler
Kurşuna mı döndü bükülmez tunçlar
Nerde milli şuur nerde bilinçler

Acep bundan sizde var mı acaba?
Hayat hep zevk sefa yâr mi acaba?

Gurbet elde geçen günler acılı
Gariban işçiler binbir sancılı
Zaman akıp gider artı kamcılı
Nalları dibinde toz oluyoruz

Başlamıştır artık kara bir devir

Kötü insana kendi kötülüğü yediyor
Bütün kötülükleri kul kendine ediyor
Yüce Allah kitapta edenler bulur diyor
Yakmaya çalışanlar, kendi yanar uşağum

Kötülük işleyerek kendine verme zarar