Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Aldanmıştım bir an verdiğin söze
Yanmıştım bir kere, yanmam bir daha
Tekrar güvenmeyi alamam göze
Kanmıştım bir kere kanmam bir daha

Benim için kafa yorarsın diye

Yolsuzluk, arsızlık, pişkinlik gördüm
Aklıma geliyor dünler Coşarî
Maddeye, makama düşkünlük gördüm
Bozuldu zamanlar günler Coşarî..........Mikdat Bal

İnsanlar düşmüşler geçim derdine

Şu insanlar ne acaip, yedisinden yetmişine
Sağlığında sahip çıkmaz, rahmet okur geçmişine
Neye yarar sahiplenmek, bir eserin bitmişine
Bitiren bittikten sonra, bırakıp gittikten sonra

Böyle mi olması lazım, bu mu vefa, bu mu sevgi?

Kötü insana kendi kötülüğü yediyor
Bütün kötülükleri kul kendine ediyor
Yüce Allah kitapta edenler bulur diyor
Yakmaya çalışanlar, kendi yanar uşağum

Kötülük işleyerek kendine verme zarar

Gurbet elde geçen günler acılı
Gariban işçiler binbir sancılı
Zaman akıp gider artı kamcılı
Nalları dibinde toz oluyoruz

Başlamıştır artık kara bir devir

Uykuda mısınız sevgili gençler
Kurşuna mı döndü bükülmez tunçlar
Nerde milli şuur nerde bilinçler

Acep bundan sizde var mı acaba?
Hayat hep zevk sefa yâr mi acaba?

Aklımda iken Çaykaram
Uyku bana olur haram
Her saniye buram buram
Kokusu burnumda düter

Bu ayrılık bana ölüm

Ahmet Tufan Şentürk göçtü buradan
Bir gün onun gibi, olabilirim
Cennetine koysun onu Yaratan
Ancak hayır düa salabilirim

Ben de öleceğim günün birinde

Her türlü cileye göğsümü gerdim
Ayrılıktan acı keder görmedim
Gam kasavet keder sayılmaz derdim
Ayrılıktan acı keder görmedim

Sevdiklerim öldü hep teker teker

Ayının vefası!

Oduncu ormanda odun ararken
Uzakta bir ayı inler dururdu
Baltasını vurup odun kırarken
Ayı ona bakıp dinler dururdu