Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gerekmiyor artık ne dağ ne Irak
Yeterki sen hele silahı bırak
Ne olacak diye etmeyin merak
Meclise geliniz, yazıklar olsun!

Şehit anaları. dullar. yetimler

Hasta isem derman gerek
Doktor beni savsaklama
Deva için zaman gerek
Hemen beni sav, saklama

Düşünürüm kara kara

Her çiçeğe konup balından tattım
Deli gönlüm seni arar be gülüm
Nice gülistanı kenara attım
Senin kokun beni sarar be gülüm

Sevgisiz bir insan düşünülmez ki

Dünyayı dolaştım araştırarak
Töresinde huzur aradım durdum
Dağları taşları karıştırarak
Karesinde huzur aradım durdum

Aldığım yaralar bir bir sarıldı

Nere gitsem bunca acı kederle
Dünyadan çıkacak imkanım mı var?
Baş etmem mümkün mü ben bu kaderle
Başımı sokacak mekanım mı var?

Yorgunum bitkinim bakacak fer yok

Elif görse mertek sanır zavallı
Başkasına cahil diyor ukala
Karga görse ördek sanır zavallı
Hem de ona ehil diyor ukala

Bilmediği işe burnunu sokar

Lâle diyarında meskün

Lâle diyarında meskün biriyim
Yurduma hasretken gülemem anam
Bollukta biçare miskin biriyim
Dağlar yol vermiyor delemem anam

Yine akşam oldu yıldızlar
Bulutların arasından
Küme küme, görünüp
Tekrar gözden kayboluyorlar
Artık yatma zamanım
Yat yatabilirsen,

Sevdikçe sevdim ama gönülden öte değil
Bu sevgi gerçek sevgi bundan kuşkun olmasın
Ruhum ruha rammoldu, kemiğe ete değil
İrade zayıf ama ruhlar düşkün olmasın

Güzellik ne yüzdedir ne kaşta ne gözdedir

Ölüm pusu kurmuş nerde bilinmez
Bari uyanık ol gafil avlanma!
Ebedi bir daha geri gelinmez
Bari uyanık ol gafil avlanma!

Arzular tükenmez, gönül yaşlanmaz