Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Arı kovanına sokmuş elini
Yeriniyor geriniyor zavallı
Mikdatîye sarkmış kokmuş dilini
Seriniyor sürünüyor zavallı

Yanlışı savunur gerçekmiş gibi

Şiirlerde hecelerde
Ansın gönlüm ruhum seni
Seherlerde gecelerde
Yansın gönlüm ruhum Seni

Kül eyleyip yığıversin

Küçük bir kedim vardı
Yaramaz mı yaramaz
Fareleri kovalayıp
Oynamak için yerinde duramazdı
Evin bir yanı ahşap
Bir yanı da duvardı

Nasıl bir çiçeksinki miski amber kokarsın
Ne hayatıma girip, ne aklımdan çıkarsın
Ateşten gömlek misin, neden beni yakarsın
Söyle neyin nesisin, bileyim yakma güzel

Kalbime güzelliğin aşkı girdikten beri

Simsiyah gözlerin, inci dişlerin
Aklımı başımdan aldı Fadimem
Pembe yanakların, o gülüşlerin
Gönlüme ateşi saldı Fadimem

Tarifsiz bir duygu içimi yakar

Dün rastladum halani
Duydum ondan olani
Demediyse yalani
Hep beni anayusun……..Temel

Yol üstine durdun mi

Deli gönül yol ver bana gideyim
Al kınalı parmaklarla yaz beni
Yol vermezsen dünyayı ne edeyim
Şuracıkta aman verme ez beni

Yetmedi mi yollarına baktığım

Belirli bir denge mizan olmalı
Her şeyin fazlası zarar uşağum
İlim akıl fikir izan olmalı
Cahil boş beynini yorar uşağum

Düzelecek sensin etraf değildir

Ne sevgi ne de tercih bu işlerde aranmaz
Hiç kimseyi sevmedim seni sevdiğim kadar
Sevgili gitmedikçe sevgiliye yaranmaz
Hiç kimseyi sevmedim seni sevdiğim kadar

Hep sen vardın gönlümde halâ da oradasın

Hasta düştüm üç gün beni duymadı
Aramazsın dedi gelme istemem!
Son sözünü dedi, nokta koymadı
Yaramazsın dedi gelme istemem!

Seven sevdiğinden bezermiş meğer