Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gerçek dost uyarandır
Gözetip kayırandır
Vaktini ayırandır
Dostluk kolay değildir

Yerinde ikaz eder

Gönlümde yeşermez hisler duygular
Sarar her yanımı dertler kaygılar
Uzar gecelerim biter uykular
Dünyanın peşine düştüğüm zaman

Çiçekler elimde kuruyuverir

Damarımızdaki kan yere düşse bir bıhtı
Allah için akarsa bayrak olur şan olur
Bu şerefe ulaşır, kimin açıksa bahtı
Ebedi hayat için verilen bir can olur

Şad olsun ecdadımız, yüce onların şanı

Eğer şiirlerimden bir ilham alıyorsan
Bundan memnun olurum, severim sevilirsin
Ama ileri gidip oradan çalıyorsan
Bundan nefret ederim, söverim sövülürsün

Sövmek yakışmaz dersen bir deliye bakarım

Bu aşkı mukaddes bilirsin diye
Unuttun sanarak yeremedim yâr
Gelmedin, beklerdim gelirsin diye
Ben buna bir anlam veremedim yâr

Boş konuşur tüm lavuklar
Görsenize dalkavuklar
Ne arıyor şu tavuklar
Horozların çöplüğünde

Eğer millet bir yutarsa

Öyle bir gidişki ölüm gibiydi
Bir daha ya nasip deyip ağladı
Acı bir sahneydi filim gibiydi
Sözlüsü oradan tüyüp ağladı

Son kere oğlunu sar anam dedi

Ne deprem, ne tayfun ne rüzgar yıkar
Sevgiyle kurulan dostluk böyledir
Ne kavga, ne döğüş ne niza çıkar
Sevgiyle kurulan dostluk böyledir

Konuşurken dostun yüzüne bakar

Yaşatırım gönlümde memleket sevgisini
Çocukları çağırıp yapınca övgüsünü

Onlar beni dinlerken gözleri yaş doluyor
Tarihi anlatırken ruhum bir hoş oluyor

Acı söz atom gibi gönülleri yaralar
Etrafa saçtığı lav gökyüzünü karalar
Nefse uyan gönlünü şeytanlara kiralar
En zayıf yerden girer, dolaşır mâniasız!

Dinine bağlı olan kin ve nefret beslemez