Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Şaşırdım yönümü acep ne etsem
Eller bana kucak açar mı gönül?
Divane başımı alıp da gitsem
Çöller bana kucak açar mı gönül?

Eğilip bükülüp kıvrılabilsem

Gurbetin yoluna düşdüm düşeli
Yönümü şaşırdım iz bulamadım
Hasret çadırında piştim pişeli
Bezlerim yırtıldı piz bulamadım

Umutlarım vardı işin başında

Mangala dönüşen yanık gönlüme
Külüne üf derse közüm tutuşur
Kaderin yazgısı değdi alnıma
Dönüp bir of derse yüzüm tutuşur

Olmalı güzelin cilvesi nazı

Irkçı değilim ben, rengi severim
Kızıl siyah beyaz, bakmıyorum ben!
Türk’üm milletimdir onu överim
Sesim avaz avaz, takmıyorum ben!

Vatana bağlılıyım; ırkçı desinler

Defolsunlar bu diyardan
Artık bıktık istismardan
Seçemezler nur’u nardan
Karanlık sözlü aydınlar
Kelebek gözlü aydınlar

Taşıma su ile değirmen dönmez


Aileden gelir saygının kökü
Taşıma su ile değirmen dönmez!
İstediğin kadar kitaplar oku

Beyni var da kullanmıyor
Kütük kalmış dallanmıyor
Tayfun esse sallanmıyor
Miskin, miskin yatar ancak

Hep köpürür lama gibi

Samsundan geçerek Orduya varıp
Giresuna doğru dağları yarıp
Eynesile gelip bir mola verip
Hep kendimi sezeceğim Trabzon’da

Eşeğe eğer
Kediye çiğer
İnsana değer
Ver uşağum ver

Deme var malım

Nice taştan sular akar yaş diye
Ağlayışlar çeşit çeşit uşağum
Nice yükler taşınıyor baş diye
Ben diyeyim sen da işit uşağum

Hadi durma geldun benum boyuma