Mihrican Tunç Şiirleri - Şair Mihrican Tunç

Seviyorum dedin mi?
Taşıyacaksın ve taşıdığın gibi de,
Yaşayacaksın onu ,
Ona olan Aşkını
Çeşme açık olsa ne fayda
Pınardan akan su kan olunca

(Kıta 1)

Bir zamanlar bana şiirim derdin,
"Her yazdığın dize bize ait olsun" derdin
Ben de sana şairim derdim,
Gözlerine bakıp erirdim,sessiz kalırdım

Ben, karanlığın içinden yürüyüp çıkanların soyundanım.
Hayatın vurduğu her darbeyi
bir kalkan gibi sırtımda taşıdım,
ama diz çökmedim.

Yazın ortasında kışı yaşıyorum
Eylül, Ekim, Kasım Sen yoksun
Rüzgarın esintisin de
Yudum, yudum içiyorum yokluğunu
Seni göremesem de baharı yaşıyorum seninle
Karanlıklarım korkutmasın seni

Aşk havuzunu kuran
Onu gözyaşları ile dolduran
Şehri harap edecek içimdeki zindan .
Zulme maruz kalmış,
Sevgiye, barışa ve huzura hasret olan
ruhumda kalıcı ,derin izler bırakan

Seninle başlıyorum her satırıma
Dursam öleceğim
Gitsem kaybolacağım
Kalsam yanacağım
Gözlerimde yanık bir bakış. Acı
Sevdalıydık bir zamanlar

Hayatın öznesi İnsandır. Hayalleri, hayal kırıklıklarıyla. Arzularıyla, tutkusuyla ... Yaş cinsiyet, inanç, etnik köken ayrımı olmaksızın!.. İnsan olmaktır istenen. İnsan olmasıdır istenen . İnsan olmak üst kimliğimizdir. İnsanlık medeniyeti etiketimiz. Evrene bıraktığımız izdir; İnsanlığımız.
Unutmayın ! Unutturmayın!
Hayat kolay değil . Sınanmak hayatın içindedir.
Bu hayatta hepimizin " hayattan alacağı bir tat hayata katacağı renkler vardır."
En çok da çocukların ve gençlerin

Sözlerin bir anlamı kaldı mı?
Vazgeçtim artık sana yazmaktan .
Vazgeçtim artık seni ve beni hiçbir zaman olmayan bizi , Artık okumayacağını okusan da umursamayacağını bildiğim satırları yazmaktan vazgeçtim.
Benden bir veda sana yüreğimdeki sessiz ve dilsiz elvedam.
Öksüz kalsınlar bu sevdaya ,
Sana dair ne varsa .Hayat boyu geçmeyen kırgınlıklarım var.

Yalnız kalmış bir annenin evindeki sessizlik masum değildir. O sessizlik; geceleri kimse duymasın diye içine bastırdığı çığlıkların, kendi kendine silmeye çalıştığı gözyaşlarının adıdır. Bir anne, çocukları için kendinden vazgeçtiğinde aslında kaybolan kendi ruhu değil; ona değer vermeyen dünyadır.

Bir zamanalar umutla açtığı kapılarını bir bir kapatır artık. İnsanlardan değil ; İnsanların yarattığı kırıklardan kaçtığı için. Çünkü en çok güvendiği insanlar en önce onu yaralamıştır. Bir kadının kalbini kapatması kibir değil ; hayatta kalma ihtiyacıdır. Bu kapanış yenilgi değil, gerçeklere kapanır.

Toplum ise boşanmış bir anneye iki misli yük bindirir. "Güçlü ol " derler ama kırıldığını görmezler ." Anne ol" derler ama kadın olduğunu her adımda sorgularlar. Bir kez düşse " yetersiz" bir kez gülse "hafif" bir kez sevmeye niyet etse "yakışmaz" derler. Bu yüzden O kadın kalbini saklar , çünkü herkes ona insan olduğunu söylemez.

Yalnızlık
Nasıl zor biliyor musun?
Zaman hiçlik
Zaman yokluk
Her iç çektiğinde
Yokluğunun izlerinde kaybolmak