Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Zeliha, taze bir bahar çiçeği,
Yüzüne örterdi, ipek peçeyi.
Gördü ruhundaki o kelepçeyi,
Yumdu gözlerini sustu Zeliha.
Bütün aynalara küstü Zeliha!

Gecenin mateminde boğdun yine sen beni
Bak ansızın aklıma geliverdi gözlerin
Değdi yanan sineme sevdanın oku yeni
Kapanmaz yaraları açtı acı sözlerin

Ruhum sanki Leylaydı sahranın çöllerinde

Mavi düşümsün benim, hiç bitmeyen.
İçimdeki sonsuzluğum.
Güneşin sarı saçları salkım saçak.
Dökülmüş her yanına.
Kelebekler dansediyor, bir ahenk var doğada.
Rüzgar saçlarını okşuyor.

Bulutlar efkarlanmış, yokluğuna ağlıyor,
Mazi içimde yara, yüreğimi dağlıyor.
Yurduma dönem desem kader yolum bağlıyor,
Genç yaşta aklar düştü o siyah saçlarıma.
Ağustosta kar oldun yağdın avuçlarıma.

Garip bir yolculuk bu, meçhule gidiş.
Her geliş, gidişinin habercisi gibiydi.
Kelimelerin suskunluğunda,
Çığlıkların sağırlığında kaybolan,
Benliğimi arıyorum sanki.
Gözlerinin çıkmazı, son durağım oldu.

Hani bir hayalimiz vardı seninle,
Hatırladınmı?
Bir Sahil kasabasında,
Emekliliğin tadını çıkaracaktık

Sen balık tutacaktın,

Işıklar sarkıyor Semadan, karanlığın üzerine.
Düş kaçağı atların, mavi yeleleri dökülüyor.
Eflatun dudaklı nehir kıyılarına.
Az ötedeki sazlıklardan, tasavvufi bir fısıltı yükseliyor.
Aşkın ilahi gücünü damıtıyor, bir neyzen,
Nefesinden dudaklarına.

Bazen, kızıyorum kendime.
Olur olmaz her kese yüreğini açma,
Diyorum, dinlemiyor.
Mesela seni atmak istiyorum kalbimden,
Olmuyor işte.
Sevda bu, sormuyor izin istemiyor ki,

Yâr, yâr diye peşinden gezdirdin, yorulmadım.
Haklı haksız buğz ettin, bir kere darılmadım.
Lakin bu kadar yeter, sabırla karılmadım.
Bir daha aşk uğruna yanar isem namerdim,
Yaşadığın o şehre döner isem namerdim!

Saygı hürmet gayrı bitmiş mi dersin?
Nasıl düzelecek, söyle bu gençlik
Yanlışa doğru der, kabul edersin ,
Nasıl düzelecek, söyle bu gençlik.

Evde büyük küçük, belli değil hiç,