Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Sevmeyi bilmeyen, bilmem ki neyler,
Oturmuş da leyla, türküsü söyler.
Daldan dala gezip, gönlünü eyler,
Mecnunu gezdiği, yoldan habersiz.
Bozulmuş bağları, gülden habersiz.

Kullara rehber diye gönderildi enbiya,
İki cihan güneşi ol-Resulü kibriya.
Şefaat et Sultanım bitsin kalbimde riya,
Ruha şifa sözlerle eyle ferman Efendim.
Ey benim gül kokulu derde derman Efendim!

Yıllar var yüreğimi hapsettim bir kafese
Yokuş bitti düz yolda kaldım nefes nefese
Aklım yapma dur dedi kalbimde ki o sese
Telaşlanma sus gayrı beni benden edersin
Gün akşamın koynunda söyle nere gidersin

Düşürme gözlerinden ihlas ile tut beni,
Kirpiğinin altında şefkatle uyut beni.
Diler isen maziye katıver unut beni,
Sen üzülme yüzüne düşmesin acı keder.
Bilemezsin gülüşün bende kaç bahar eder.

Gidişimin üçüncü yılından,
Sesleniyorum sana.
Yüreğimde, bir sızı ile uyandım,
Yine bu sabah.
Resmin hala baş ucumda duruyor.
Gülen gözlerin, günaydın diyor,

Bu gün Sabah olsun istemiyorum.
İstemiyorum, güneş doğmasın.
Sensiz kaldığımı bilmek, istemiyorum.
Takvimden yaprak düşmesin,
Yelkovan la akrep kilitlensin,
Zaman dursun akmasın.

Gurbette bayram zor olur zor,
Gözlerin kapıda beklersin.
Sevdiklerin gelsin.
Açılmaz o kapı, kimseler gelmez.
Çocuk sesleriyle çınlamaz sokaklar.
Cıvıl cıvıl seslerini duyamazsın!

Gurbetin yolları uzun çekilmez,
Ömrümüzü aldı götürdü gurbet.
Bir gün biter elbet bu acı sabret,
Arada dağlar var zordur geçilmez.

Çekip gideceğim bu diyarlardan,

Gururlanma taze baharım diye,
Zaman gelir yaprak dökersin gönül.
Rabbim vermiş türlü, türlü hediye,
Nankör”müsün? dudak bükersin gönül!

Havası nükhet-i can bulur canda,

İleri ün herifnen bir azıcık atıştık,
Hatır gönül demedi sende sorma hakim bey
Sendin bendim der iken bir kavgaya tutuştuk,
Aleme rezil olduk aman görme hakim bey!

Telefonu gıvrattım oğlanları çığırdım