Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Berduş harami gibi, sefa sür bu şehirde,
Unutma vebalin var, gözümdeki nehirde.
Aşk değil dert var idi, içirdiğin zehirde,
Güldürmedi yüzümü, güldürmedi bu kader.
Ben acıyla yaşarım, sen yaşa keyfe keder.

Bir zindan ki gözlerinin karası
Ben gönüllü köle kime ne bundan
Sıratımdır kaşlarının arası
Düştüm bile bile kime ne bundan.

Derman yok dediler yürek ağrına,

Gün akşama döndü, güneşim soldu,
İstemem geç olur, zahmet eyleme.
Ağlamadım yalnız, gözlerim doldu,
İstemem geç olur, zahmet eyleme.
Esme rüzgar halim, yâre söyleme.

Çok kırıldım, çok incindim son günlerde.
Sahte dostluklar, vefasızlık lar,
Ardında ihanet barındıran sahte gülücükler.
Belki de bu dünya koskocaman bir,
Maskeli balo.
Gülüşler sahte.

Kış bitti.
Derin uykusundan uyandı toprak.
Güneşin ilk yoğunlaştığı tepelerde.
Hayata gülümsüyor, çiğdem ve papatyalar.
Bir canlılık geldi doğaya.

Bu gün seninle tanıştım kızım.
Çok korkuyorum.
İlk kez elini tuttum minicik elini.
Kürdan gibiydi parmakların.
Küçücük bedenin.

Gürzün kösteğini kola takardı,
Kartal bakışıyla yürek yakardı.
Dağların aslanı adı köroğlu.
Gölgesinde nice yetim bakardı.

Bir atı var idi yaman mı yaman,

Güzel olan ahlak imandan gelir
Dünyaya ne için gelmişti bilir
Teslimiyet başlar nefisler ölür
Hakikat yolunda bir olmalıyız
Harama sağır ve kör olmalıyız

Sevdan şu gönlümde sanki kördüğüm,
Nur yüzünü rüyalarda gördüğüm.
Nakış nakış gözlerime serdiğim,
Bülbülün konduğu dal kırılır mı?
Aşk ile yürüyen kul yorulur mu?

Duydum ki ellere, beni kesmiş sin,
Usanıp o tatlı, candan yılasın.
Adımı andıkça, öfke kusmuş sun,
Şu yalan dünyada, yârsiz kalasın.
Sen benim aşkıma, Kurban olasın.