Memnun Oldum Şiiri - Sami Demirkol

Dolaşırken bağda, has bahçelerde,
Yandım; düşmeden çöle, mecnun oldum.
Elif iken ben, bütün gönüllerde,
Kavruldum kendi yağımda; nun oldum.

Bıraktım batılı, çok gerilerde,
Meftunuyum ben; hak yolunun oldum.
Kaybettim aklımı galaksilerde,
Yolumu bulamadım; cünun oldum.

Hiç insaf aramadım zalimlerde,
Dinsize keskin kılıç; kanun oldum.
Binler hikmet var bunca nimetlerde,
Zerrelerce şükrettim; memnun oldum.

Ateşe düşüp yandığım günlerde,
Daldım deryalarda; hep coşkun oldum.
Samimi, ne gezersin yâd ellerde?
Kusurlu kulluğumla, Onun oldum.
-Samimi