Tanıştığıma Memnun Oldum

bir bankın en köşesinde
şu terk edilmiş şehrin
ne garip hallerini gözden geçirdim.
büyük gürültüsünden uyandım
sonunda şu kalabalığın.

ne büyük yalanlar, ah ne yalanlar
her köşesinde bir infilak eden düşünceler
zehirlerini beynimin içine içine işledikçe
sakinleri artmaya başlıyor.

ışıkları söndürülmüş
sarı renkli loş oda
artık zehirlerle kaplı.

metruk binaların arasındaki sokak lambaları
patlak olmasına rağmen
gözlerimi almaya devam ediyor.
nefret ede ede koştum ben oraya
ama sonunda gözlerimde hiçbir şey değişmiyor
tek değişen sağ gözümün bir damla yaşı oluyor.

sahi neye koşuyorum bu kadar
neyin telaşındayım bilmiyorum
vazgeçmenin yolları bu kadar parlak mıydı
hatırlamıyorum

en derinden varıyorum
varoluş nehrinin ucundaki gerçeklere.
ama her seferinde bir yalan ile karşılaşıyorum
hayal kırıklıkları ve paranoyalarım
zihnimin anahtarını şeytana teslim ediyor
şu görüp de anlam veremediğim
akıp giden su ben miyim
aklımdan geçenler mi tereddüt ediyorum
ne kadar dalarsan o kadar yanarsın suyun içinde
suyun içinde içim içime sığmıyor diye bağırıyorum
şu tercih ettiğim yalnızlığın içindeki kalabalık ise
ben boğulurken izlemeyi tercih ediyorlar.
olsun..
canları sağ olsun,
ben yine de memnun oldum.