MEHTABA SIĞMAYANLAR
Yok öyle,
Umutları mehtaba sürüklemek.
Her hayali bir geceye emanet edip,
Sabahı yarım bırakmak…
Bir yerlerde eksik kalır insan,
Kendi içinin kıyısında kaybolur.
Sustukça büyür bazı yaralar,
Konuşmaksa hep geç kalır.
Oysa umut, geceye değil insana yakışır,
Ay ışığına değil direnen kalbe…
Ve biz öğreniriz sonunda,
Karanlığa rağmen yürümeyi…
Yücel ÖZKÜ
24 Nisan 2026/23:41
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 23:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!