Yazmak benim için kelimeleri yan yana dizmek değil; susarken anlatamadıklarımı satırlara emanet etmektir. Bazen kendi yaralarıma, bazen başkalarının sessizliğine ses olur kalemim. İnanırım ki yazının en büyük gücü, insanı kendisiyle yüzleştirirken aynı zamanda iyileştirebilmesidir. Ben hayal değil, yaşanmışlık yazarım. Duyguları, suskunlukları, kayıpları, umudu ve insanın içinde taşıdığı görünmeyen yükleri... Çünkü her insanın anlatamadığı bir hikâyesi vardır ve ben biraz da onları yazıyorum.
Günlerden bir Temmuz akşamı...
Beraber çıktık bir tepeye.
Gökyüzü kızılın en güzel tonunu bırakmıştı mavinin omzuna.
İnsan o manzaraya bakmaya doyamazdı.
Ben de baktım...
Ama gökyüzüne değil,
Gece midir insanın içini ürperten,
Yoksa geceye sığdırmaya çalıştıklarımız mı?
Benim gündüze sığmayan dertlerim var;
Siz uyurken ben geceyle savaşırım.
Çünkü bazı insanların uykusu vardır,
Bazılarının ise yalnızca gecesi...
Bazı hasretlerin adı ayrılık değildir.
Bazen insan birine veda etmez;
yalnızca ona kavuşamayacağını öğrenir.
İşte asıl hasret biraz da burada başlar:
Sevdiğin bir kalbin sana ait olmadığını bilmek…
O kalbin içinde kendine bir yer arayıp bulamamak…
İnsan bazen kendine öyle büyük sözler veriyor ki...
“Bir daha güvenmeyeceğim” diyor,
“Bir daha kimseyi bu kadar sevmeyeceğim” diyor.
O cümleleri kurarken de gerçekten inanıyor buna.
Çünkü o sözleri veren insan, sevmenin ne kadar güzel olduğunu değil;
Kaybetmenin ne kadar can yaktığını hatırlıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!